Strona:PL Verne - Pięć tygodni na balonie.djvu/173

 — Nic, tylko ten łajdak opuścił łódź — odpowiedział spokojnie Fergusson.
 I Joe, szybko wychyliwszy się z łodzi, ujrzał jak dziki zataczał się, spadając na ziemię.
 Doktór oddzielił teraz dwa druty elektryczne i znowu zapanowała poprzednia ciemność.
 Była godzina 1-a po północy.
 Francuz nareszcie przebudził się z omdlenia i otworzył oczy.
 — Jesteś pan ocalony — rzekł do niego doktór.
 — Ocalony? — odpowiedział po angielsku, uśmiechając się smutnie, ocalony od męczeńskiej śmierci. Dziękuję wam bracia. Dni moje, a nawet godziny są policzone. Rzekłszy to, popadł znów w omdlenie.
 — Umiera! — zawołał Dick.
 — Nie, nie, — odpowiedział Fergusson, nachylając się do chorego, ale jest bardzo chory, trzeba mu urządzić łoże w namiocie.
 Urządzili łoże i ułożyli nieszczęśliwego, krwią zbroczonego. Całe ciało jego pokryte było ranami. Doktór przyrządził z chustki szarpie i położył na rany, obmywszy je poprzednio. Później przyniósł ze swej apteki wzmacniające lekarstwo i wlał parę kropel do ust księdza.
 — Dziękuję, dziękuję, — mówił chory słabym głosem.