Strona:PL Verne - Pięć tygodni na balonie.djvu/162

 — Cicho, — mówmy jak najciszej!
 — Czy się co wydarzyło?
 — Tak, trzeba zbudzić Joego.
 Jak tylko się ten przebudził, strzelec opowiedział, co zauważył.
 — Czy znowu te przeklęte małpy? — pytał Joe.
 — Być może, na wszelki wypadek trzeba przedsięwziąć środki ostrożności.
 — Joe, wraz zemną, proponował Kennedy, spuści się na dół po drabinie.
 — Ja zaś podczas tego — dodał doktór, przygotuję wszystko, abyśmy łatwo mogli wznieść się w górę. Używajcie broni tylko w ostatecznym razie, bezcelowem jest zaznaczanie naszej obecności.
 Dick i Joe spuścili się po drzewie i zajęli na gałęzi obronną pozycję.
 Przez parę minut nic nie mówiąc, nasłuchiwali. Trzaskanie gałęzi przerywało jedynie ciszę nocną.
 W tem Joe pochwycił rękę Kennedy’ego i zapytał:
 — Czy pan słyszysz?
 — Słyszę, zbliżają się!...
 — A może to węże?
 — Przypuszczam, że ludzie!