11 kowalów, 6 garncarzów, 12 mularzów, 5 czarnofarbierzów, 3 farbierzów sukna, 9 tkaczów, 4 konwisarzów, 4 kołodziejów, 2 blacharzów, 2 złotników, 1 zegarmistrz, 3 puszkarzów, 1 kartownik, i rzeźbiarz, 1 szlufirz, 1 jubiler, 4 kapeluszników, 2 kucharzów, 2 drukarzów, 4 perukarzy, 3 malarzów, 2 przędzarzy tytoniu, 2 kordybanników, 4 gwoździarzów, 2 garbarzów, 2 szklarzów, 1 grzebiennik, 1 koszykarz, 2 introligatorów, 2 grzebieniarzów, 2 tokarzów, 3 szczotkarzów, 1 białoskórnik, 6 wozowników, 1 rurmistrz, 1 fabrykant igieł, 2 handlarzy drzewa, 1 kominiarz.
Prócz tych mnóstwo było pomiędzy żydami złotników, haftarzy złota, szmuklerów, kuśnierzów, krawców itd., którzy tworzyli osobne cechy, nie licząc wielu handlujących ziołmi, ogrodników, traczów i innych rękodzielników.[1]
W tym téż czasie zakwitnęło na nowo gimnazyum leszczyńskie, które po spaleniu Leszna przez Moskali otworzono w miesiącu Styczniu 1709 r. Wprawdzie nie miało ono téj wziętości, jaką się cieszyło w pierwszéj połowie XVII wieku, lecz pomimo to liczono je, pod rektorami z rodziny Kassiuszów, do najlepszych szkół w Wielkopolsce.[2]
Nawet katolicy posyłali swe dzieci do szkoły leszczyńskiéj po zniesieniu zakazu z r. 1768, który wzbraniał katolikom uczęszczać do szkół reformowanych. W skutek tego liczyło gimnazyum to około 200 uczniów.
Z wzrostem miasta i z zamożnością mieszczan urosły też uroszczenia ludzi służebnych, na których zuchwalstwo, nieposłuszeństwo i zbyt wygórowane zasługi mocno się skarżono. Zamiast 24 złotych żądali 36 półrocznie; wymawiali sobie naprzód, co, ile i kiedy ma im być dawane nad zasługi, służące stroiły się w jedwabie, koronki, wyszywane bogato okrycia, fartuchy itd., a zuchwalstwo swoje usprawiedliwiały tém, że muszą się piękniéj i przystojniéj ubierać, aby się państwo nie wstydziło za nie. Sług także innych ludzi podżegały do naśladowania siebie.
Dla tego wydał Sułkowski 1 Sierpnia 1781 roku rozporządzenie, aby woźnicom i parobkom prócz strawy i napitku nie
