Ta strona została przepisana.
IX.
Leszno pod ks. Antonim Sułkowskim
1762 — 1796.
1762 — 1796.
Prawa przeciwko dyseydentom. Dyssydenci leszczyńscy szukają obcéj pomocy. Sprawa pastora Muzoniusza. Rząd pruski i kapitały jednoty. Antoni Sułkowski i mieszczanie leszczyńscy. Pożar w r. 1767. Rząd polski wspiera pogorzelców. Przyczyny odbudowania Leszna. Prześladowanie religijne ustaje. Kłótnie dyssydentów pomiędzy sobą. Leszno w r. 1775. Szkoła leszczyńska podnosi się. Czeladź służebna. Rozporządzenie z roku 1781. Szarańcza r. 1785. Pożar 1790. Sułkowski i mieszczanie leszczyńscy przed sądem komisyi skarbowéj.
Pod następcą Aleksandra Sułkowskiego srogim dla Leszna Antonim, wojewodą gnieźnieńskim,[1] znowu wystąpili dyssydenci ze skargami na uciemiężenie religijne. W rzeczywistości odjęła im konfederacya z r. 1733, zapewniając na podstawie konstytucyi z r. 1717 pokój religijny, głos w izbie poselskiéj, w trybunałach i komisyach i zabroniła prywatnych sejmików, tudzież urzędów koronnych, litewskich, wojewódzkich, ziemskich i grodzkịch.[2]
Obostrzenia te były, jak się Szujski wyraża,[3] „ostateczném
