Strona:PL Stanisław Karwowski - Kronika miasta Leszna.djvu/082

 W skutek tego memoryału rozporządził Sułkowski, aby rzemieślnicy, handlujący winem, wódką, lub innymi towarami, takowe brali od kupców leszczyńskich, lub od towarów skądinąd sprowadzanych płacili podatek do skarbu miejskiego. Aby zaś sukno leszczyńskie nie ustępowało co do ceny i dobroci obcemu, przyrzekł książę postarać się o zniżenie cła i o dostarczenie pieniędzy na zakupno dobréj wełny, nadto zabronił postrzygaczom i farbierzom przyjmować lichego sukna, grożąc drugim zwrotem kosztów w razie uszkodzenia sukna złą farbą. Deputacyi zaś udzielił prawa przeglądania i przytrzymania w razie potrzeby sukna, przeznaczonego do wywozu, doglądania towarów rzemieślniczych i ustanawiania na każdą rzecz ceny odpowiedniéj cenie w innych krajach.
 Co się zaś tyczy żydów, to w żaden sposób nie chciał się Sułkowski zgodzić na ograniczenie ich handlu raz dla tego, że w skutek tego wieluby wyniosło się z miasta, a powtóre żeby to zmniejszyło dochody książęce, wynoszące z samych żydów 35,000 złotych rocznie, nie licząc w to akcydencyi. Atoli uczyniłby książę zadość życzeniu deputacyi, gdyby miasto zechciało uzupełnić ubytek ten w dochodach książęcych.
 Takie „dictum“ przeraziło deputacyą. Wprawdzie podała na życzenie księcia niektóre środki zaradcze przeciw nadużyciom żydowskim, ale — rzecz o dochodach pominęła głębokiem milczeniem. Zgromił ją za to Sułkowski surowo, wyrzucając jéj brak szczerości i obwijanie rad w bawełnę.
 Sprawa stanęła na tém, że Sułkowski zakazał żydom kupować wełny cztery do pięciu mil w okolicy Leszna i Śmigla, zalecając zaopatrywanie się w nią u kupców leszczyńskich.
 27 Stycznia 1752 r. wyświadczył Sułkowski miastu nową łaskę potwierdzeniem przywileju Bogusława Leszczyńskiego z 25 Lipca 1641 r., dotyczącego folwarku pod borem Grunowskim i przyłączonéj doń 1643 r. łąki, jako téż zakupionéj przez miasto gospody pod złotą gwiazdą“ przed bramą grunowską i gruntu przez Dawida Adelta nabytego we wsi podle gruntów miejskich. Wszystko to uwolnił Sułkowski od jakichbądź danin i dochód z tych posiadłości zapewnił magistratowi leszczyńskiemu.