Król Stanisław był ostatnim z rodu Leszczyńskich panem dziedzicznym Leszna.[1] 1738 r. bowiem sprzedał Leszno z tytułem hrabstwa Aleksandrowi Józefowi Sułkowskiemu, łowczemu nadwornemu litewskiemu, ministrowi Augusta III-go, który potwierdzając wszystkie dawniejsze przywileje, uzupełnił 28 Września 1738 r. porządek miejski Bogusława Leszczyńskiego z r. 1637 i przyrzekł niedopuścić, aby ktokolwiek z mieszczan czy to wyższego czy niższego stanu był w jakikolwiek sposób skrzywdzony lub też nieprawnymi pozwami przed niekompetentne sądy, lub na innéj drodze poszkodowany i niepokojony.
Pod jego rządami miasto się znacznie wzmogło w skutek napływu uciekających z Niemiec rodzin. Panowały bowiem wówczas okropne stosunki w Niemczech, gorsze daleko niż w lżonéj przez historyków niemieckich Polsce. Książęta i panowie niemieccy obchodzili się z poddanymi jak z bydłem, sprzedawali ich za granicę, uciskali w najokropniejszy sposób, karność wojskową utrzymywali za pomocą kija, a ku zadośćuczynieniu swym
- ↑ Ostatnim z domu Leszczyńskich, oprócz króla, był Stefan Leszczyński, starosta ostrzeszowski od 29 Października 1697 r.; późniéj wojewoda kaliski. Bartoszewicz: Pamiętniki Jana Zawiszy, p. 143.
