W tym téż roku przejeżdżał August II przez Leszno, a mieszczanie, którzy zawdzięczali wszystko Leszczyńskim, witali go jako pierwszego króla polskiego wedle swego życzenia!
20 Września zaś 1714 r. nadał August II przywiléj żydom, ponieważ różne krzywdy w prawach i wolnościach swych cierpieli i ponosili. Wedle tego przywileju nie wolno pociągać żydów prosto do zamku i magistratu, lecz chrześcianin powinien pozywać żyda najprzód przed starszych żydów, a potém w drodze apelacyi do zamku przed administratora, tam zaś gdy który na wieżę zasłuży, nie w inszéj tylko w swojéj żydowskiéj wieży pokutować winien. Nie mają też chrześcianie przeszkadzać żydom inwekty piwa przywoźnego i ewekty sukna, czego obojga opłacać nie potrzebują; meklerstwa téż i faktorstwa, oraz grywania na ochotach i innych okazyach i sprzedawania kuśnierzom i czapnikom towarów i robót swoich i najmowania i otwierania kramów na jarmarkach w pobliższych miasteczkach, osobliwie w Śmiglu. Piwa na szynk nie wolno chrześcianom drożéj żydom sprzedawać, tylko wedle taksy podwojewodzego. Co do expens ordynaryjnych na żołnierzy mają chrześcianie domy wszystkie w mieście i na przedmieściach jednakowo z żydowskimi rachować, a że magistrat ma różne dochody i pożytki, tedy do expens ordynaryjnych nie mają być żydzi pociągani. Wreszcie napomina przywiléj, aby podatku od Zamku, Wełny, Przędzy, Gorzałek et similia na żydów nie narzucano, ani ich do brania tego nie przymuszano.“
Przywiléj ten potwierdził król na powtórną skargę żydów 4 Sierpnia 1718 r.
Dzięki swym wolnościom i swobodom, podnosiło się powoli Leszno z gruzów. Pomyślano téż wkrótce o odbudowaniu spalonych, lub uszkodzonych znacznie kościołów kalwińskiego i luterskiego, lecz sprawa ta napotkała na niespodziewane trudności.
Duchowieństwo bowiem katolickie sprzeciwiało się temu stanowczo, powołując się na ustawę, uchwaloną na konfederacyi 1632 r., a następnie powtórzoną, wedle któréj wolno było wprawdzie dyssydentom odprawować nabożeństwo w dawniéj wybudowanych własnych kościołach, lecz nadal dla uniknienia rozruchów zakazano nowych stawiać świątyń.[1]
- ↑ Lengnich: Prawo polskie 459.
