Strona:PL Mniszek Helena - Trędowata 02.pdf/027

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


— Ty tego nie rozumiesz. Panna Stefanja jest przesiąknięta arystokracja. Jest sympatyczna i nie dumna, bo jej nie zdążyli jeszcze zmienić, ale i to przyjdzie z czasem. Oni ją przerobią na swój sposób.
Jerzyk ujął się za siostrą:
— Wcale nie! Stefa będzie zawsze naszą, nie jakąś tam arystokratką. Szkoda, że tak spoważniała, ale to pewno tylko teraz, bo babcia umarła. Ona się potem poprawi.
Zamyślił się i spytał znowu:
— A czy arystokracja to co złego?
Student skrzywił usta z lekceważeniem.
— Nic mądrego, w społeczeństwie to zero. Ale powtarzam, ty tego nie rozumiesz.
— Ale takich koni, jakie są w Słodkowcach i Głębowiczach, to nawet u nas niema. Oho! ja wiem, Stefcia mi opowiadała. A jakie zwierzęta, a jakie psy! a najładniejszy wielki dog Pandur, co biega zawsze za ordynatem. Pan go widział na fotografji głębowickiej ze zwierzyńca.
Student wzruszył ramionami. Nie lubił, gdy mu ktoś wspominał Głębowicze, bo ordynat, którego znał ze słyszenia, dziwnie jakoś paczył jego pojęcia, jakie sobie urobił o arystokracji, a młody prawnik wyjątków w swej regule nie uznawał.
Śledził także Stefcię Narnicki. Z prowadzonych z nią rozmów doszedł do wniosku, że ordynat Michorowski nie jest jej obojętnym. I to go drażniło. Czy Stefcia ma wzajemność, nie mógł dociec. Ale Narnicki niedługo pozostawał w niepewności.
Klucza do rozwiązania tej zagadki dostarczyły mu fotografje głębowickie. Zresztą wiedział, że taka Stefcia musiała się podobać i że grozi jej niebezpieczeństwo ze strony ordynata, zwłaszcza, jeśli on dostrzegł jej skłonność ku sobie. Narnicki nie znał dokładnie smutnej historji zmarłej ciotki Rembowskiej, prócz mętnej legendy, krążącej w rodzinie. Nie wiedział o rzeczy najważniejszej, polegającej na zbiegu okoliczności — o owem złem fatum, które zawisło teraz nad Stefcią. Nie rozumiał, co się z nią dzieje. Nie chciał wierzyć, że Stefcia kocha się bez wzajemności: miał na to za wiele dowodów przeciwnych. Ale w jego mniemaniu to jedynie mogłoby ją ocalić. Tymczasem otaczał Stefcię opieką, chcąc ją najdłużej zatrzymać w Ruczajewie. Nie narzucał jej się, ale czuwał bez przerwy. Stefcia zawsze go miała przy sobie. Któregoś dnia poprosił ją o fotografje z Głębowicz. Poszli razem oglądać. Stefcia rozłożyła wielkie kartony zbiorowych grup i przyglądała się z takiem namaszczeniem, jakby je widziała po raz pierwszy. Narnicki patrzał na nią uważnie.
— Czy was tu kto pozował, kuzynko? — spytał, wskazując na grupę w kostjumach.
— Naturalnie. Fotograf.
— Ordynat nie wygląda na upozowanego.
— Tak, on stanął sam.
— A widać to.
— Podoba ci się? — spytała Stefcia, udając obojętną minę.
— Kto, ordynat?
— No, tak...