Strona:PL Mendele Mojcher Sforim - Szkapa.pdf/163

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.

    każdy gbur za szlachetnego, osioł za najuczeńszego, pustak za nabożnego!
    „Powinniście się gryźć, rwać, pożerać jeden drugiego, do wszystkich djabłów!! Dobrze wam tak! słusznie wam tak! — ja się z tego cieszę, ja się zaśmiewam z radości!!!”
    I wybuchnął takim śmiechem, że aż się nim napełnił las cały. Gdziekolwiek się obejrzałem, gdziekolwiek obróciłem się, wszędzie słyszałem śmiechy; z każdej gałązki, z pod każdego listka wychylały się główki małych djabłów, a każda się śmiała.
    Nie wesoło, bardzo nie wesoło na sercu!...