— Jakto? Dlaczego? — pytał zaniepokojony generał.
— Wyjechała do Dedeagaczu? Prawda?
— Tak, do Dedeagaczu. Żądała auta, dałem jej najlepszy wóz generalnego sztabu i dodałem jej trzech jeńców tureckich, notablów wysokich z okręgu Istrandży, którzy znali Kara Selima, męża Iwany Wilczkow, bo Iwana jest teraz Iwaną Hanum, jak mi to powiedziała.
— Tak, ekscelencyo!
— Ale mąż jej zginął...
— Tak jest.
— Ci notable obiecali mi, za cenę wolności, zaopiekować się Iwaną, która jest teraz tego samego co oni wyznania i oprowadzić ją w Dedeagaczu, gdzie trzeba.
— Ekscelencyo! — zawołał reporter. — Powtarzam dokumenty przybędą, ale nie zobaczysz ekscelencyo więcej Iwany Wilczkow!
Wieść ta nie zdołała wzruszyć umysłu metodycznego ekscelencyi. Przeważał w nim patryotyzm. Wolał dostać z powrotem w ręce fatalne dokumenty, jak odzyskać Iwanę. Ale rozpacz Rouletabilla wzruszyła go nakoniec i zapytał z wyraźnem współczuciem, dlaczego sądzi, że Iwana nie powróci.
— Albowiem zaproponowano jej zamianę
