Strona:PL Julian Ejsmond - Antologia bajki polskiej.djvu/027

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.




MARCIN BŁAŻEWSKI.
XVI — XVII WIEK.


Marcin Błażewski sięgnął po wzór do swych bajek nie do łacińskich apologów, jak jego poprzednicy, lecz do bogatej skarbnicy literatury włoskiej. Przerobił wierszem polski prozaiczny przekład bajek Verdizottiego «Cento favole« i wydał 1612 r. p. t. »Setnik przypowieści uciesznych«. Bajki Verdizottiego pisane są białym wierszem jedenastozgłoskowym, oktawami, tercynami, nawet sonetem. Błażewski pisze stale trzynastozgłoskowcem rymowanym parami. Wszystkie apologi Błażewskiego są rymowane, podczas gdy u Verdizottiego rymowanych bajek jest tylko 14. Polskie tłumaczenie ma jeszcze jedną wyższość nad oryginałem: jest ono prawie że o połowę zwięźlejsze.

»SETNIK PRZYPOWIEŚCI«

Gdzie przeskoczyć nie możesz, podleź.

XXVI. DĄB I TRZCINA.

Dąb i trzcina spór wielki raz z sobą trzymali,
w którym gdy uszczypliwiej sobie przymawiali,
rzekł dąb trzcinie: »Cóż czynisz? ze mną się chcesz wadzić?
Nie wiesz, że ja każdego umiem z siebie zsadzić