Strona:PL J Méry Andrzej Chenier.djvu/258

czasach nie dają się pogodzić obowiązki urzędnika z awanturnictwem miłośném.
 — No, mój kochany Adrjanie, kiedy tak, to mi moje zrzucenie wraca zupełną swobodę, rzekł stryj uśmiechając się. Teraz przed nikim rachunku czynności nie winienem.
 — Prócz, mnie.
 — Tobie? myślisz, że całe życie będę pod kuratelą synowca?
 — Nie wiém, ale ja nie myślę się jéj wcale wyrzekać.
 — Myślisz mi być zawsze opiekunem?
 — Zawsze, — sto razy ci to mówiłem. Zajmuję przy tobie miejsce zmarłego brała; nie twojego honoru strzegę, ale honoru ojca mego i własnego.
 — Ale co cię za szał napadł, mój Adrjanie, w twoim wieku grać rolę Katona!
 — Naprzód, stryju mój, nie wiém zupełnie w jakim wieku Kato rozpoczął swój urząd, a raczéj missję Cenzora; powtóre, myślę, że ludzie młodzi już w naszych czasach rozum mieć powinni, gdy ci co są młodzi jeszcze, nie wiele go okazują.
 — Adrjanie, więcéj cię na teatr nie poprowadzę.
 — A ja, będę stryja prowadził ciągle.
 — Milczmy, zaczynają sztukę Silvaina-Marechal.
 W tejże chwili, w innéj loży, dwie kobiéty rozmawiały także, między aktami, i zdawały się bardzo poruszone. Młodsza z nich i piękniejsza mówiła do drugiéj:
 — Moja Anielo, pókim oczu łzami wylanemi popsutych nie miała, poznawałam każdego w teatrze, chociażby najdaléj... Ty, Anielo cóś mniéj płakała odemnie, czy poznajesz tego człowieka, który na nas patrzy z loży przeciwległéj?