Strona:PL J Méry Andrzej Chenier.djvu/198

 — Będę.
 — No, mów pan, pytaj. Dam panu satysfakcyą jakiéj żądasz.
 — Odpowiész mi uczciwie tak lub nie, bez ogródki.
 — Przysięgam ci to hrabio.
 — Przysięga twoja zapisana; — niebo mam za świadka. Andrzeju Chenier jesteś kochankiem hrabinéj Margarety?
 — A to dziwna..
 — Tak lub nie, przerwał hrabia tonem poważnym i silnie, tak lub nie. Wiém dla czego zmuszony jestem pytać się o to. Przysiągłeś mi odpowiedzieć. Jesteś kochankiem hrabinéj Margarety?
 — Nie.
 — Przysięgasz w obec nieba, wzniósłszy rękę ku Bogu.
 — Przysięgam.
 — Na popioły matki twojéj.
 — Tak, na popioły mojéj matki.
 Hrabia de Pressy wyjął maleńkie album z kieszeni, i podając ołówek poecie, rzekł:
 — Masz-li wstręt zeznać na piśmie i stwierdzić podpisem coś wyznał?
 Chenier zawahał się chwilę i odezwał.
 — Piszę i podpisuję.
 — Dobrze, panie Chenier, kontent jestem z pana i mam nadzieję, że i pan ze mnie rad będziesz.
 — Będziesz się bił hrabio?
 — Jak to? wątpisz o tem! służę ci. Tylko panie Chenier, pozwól mi zwrócić twoję uwagę na ciebie.
 — Rozważyłem wszystko.
 — Czekaj pan, słówko, nie przerywaj — nie jesteś kochankiem hrabinéj Margarety; przysiągłeś to na honor: rzecz więc pewna; ale kochasz tę kobiétę, ja ci mówię że ona