Strona:PL J Méry Andrzej Chenier.djvu/115

 — Wiemy że kłamiesz, a zatém pójdziesz z nami.
 — Pójdę.
 — Czy jest tu piwnica w tym domu?
 — Jest? chcecie ją zobaczyć, proszę...
 — Nie głupi któś chować się w piwnicy teraz... pani twoja jest w ogrodzie... kiedyśmy jéj nie znaleźli tutaj... daj nam dwie świece, i nie ruszaj się ztąd.
 Gdy Aniela przygotowywała żądane światło, dwaj ludzie dopełniający téj nocnéj rewizji, wystawili głowy przez okno salki dolnéj, i poczęli się przypatrywać ogrodowi.
 — Dwóch tylko... rzekł Walenty do ucha hrabiemu.
 — Nie licząc tych co są na ulicy, odpowiedział hrabia.
 — Prawda! nie pomyślałem o ulicy!
 — Tym czasem róbmy tu co każę obowiązek, a przyjdzie pora na ulicę także... nie widzisz że hrabina w ogrodzie być musi.
 — Ba! to nie trudno zgadnąć, panie hrabio.
 — Ci panowie zamyślają o polowaniu z pochodniami. Zabawka królewska!
 — Tak panie hrabio, ale zapomnieli wprzód las przetrząść.
 — Dobrześ to powiedział Walenty... masz wiele dowcipu.
 — A! proszę pana, odbyłem dwie kampanje w Indyach.
 — Prawda! no! weteranie mój, mówże, czekać, czy rzucić się na nich.
 — Wielką mam ochotę szturmować do tego domu...
 — Dość! otoż i oni!
 Ten sam głos który wybadywał Anielę dał się słyszeć, gdy dwie świece zniesiono.
 — Jeszcze jedno pytanie. Dla czegośmy musieli trzy razy stukać do bramy?
 — Bo kobiéta sama jedna w domu, o północy, bardzo