Strona:PL J Méry Andrzej Chenier.djvu/112

ków których nie widzi, ale o nich wié, ale ich czuje... co ją najwięcéj właśnie przerażać powinno.
 — Istotnie panie hrabio — to niepojęta rzecz!
 Hrabia de Pressy sparł czoło na sztachetach i począł dumać.
 W tém silne uderzenie młota dało się słyszeć w blizkości a kierunek głosu dowodził, że zastukano do bramy N-o 19.
 Hrabia podniósł odniechcenia głowę i spojrzał znacząco na Walentego.
 Stary sługa prawą rękę przyłożył do ucha i wskazał palcem na domek hrabinéj.
 — Północ, rzekł cicho hrabia — pora nie właściwa na uczciwe odwiedziny!
 — I ja to myślałem! rzekł cicho Walenty.
 Brama się nie otwierała. Po długim przestanku, dwa uderzenia młota nastąpiły po piérwszém.
 Hrabia ujrzał na ówczas biegnącą ku domowi z pośpiechem spłoszonéj gazelli, młodą kobiétę, którą teraz poznał lepiéj jeszcze. Milczenie nocy w opustoszonéj téj części miasta, dozwalało słyszeć wszystko, otworzyło się okno w facyacie domu wychodzącéj na ulicę, i głos słaby spytał o cóś nie wyraźnie.
 Silniejszy odpowiedział.
 — Otworzyć! w imie prawa!
 — W imie prawa! rzekł hrabina nie starając się już głosu miarkować — hrabia w niebezpieczeństwie, zapomnijmy wszystkiego.
 — Tegom się spodziewał — rzekł Walenty.
 Hrabia obejrzał sztachety, zmierzył ich wysokość i rzekł.
 — Można przeleść.