Strona:PL J Méry Andrzej Chenier.djvu/107

ucha stryjowi, owszem to najważniejsza, to jeśli nie śpiewał téj piosenki, policya nie miała go prawa zatrzymywać.
 — Ja wiem co mówię Adrjanie... Słuchaj no Wincenty, a gadaj prawdę jeśli chcesz być wolny. Gdzie mieszka kobiéta za którą dostałeś tyle złota?
 — Mieszka w ulicy Thiers N-o 19.
 — Znałeś ją zapewne, kiedyś jéj szukał.
 — A znałem.
 — Gdzieżeś ją znał?
 — Widywałem ją w oknie hotelu w ulicy Reservoir.
 Klaudjusz Mouriez uśmiechnął się radośnie, a ruch ten nie uszedł oka młodego Adrjana.
 — Wincenty, rzekł Mouriez głosem wzruszonym jeszcze — jeśliś prawdę powiedział, jutro będziesz wolny. Ustąp — odprowadzą cię do więzienia.
 Wincenty skłonił się i odszedł z rozjaśnioną twarzą.
 — No, mój Adrjanku, rzekł Mouriez układając sobie postawę zimną, widzisz żem sprawiedliwy i ludzki.
 — Widzę tylko żem zgadł — odparł Adrjan ponuro.
 — A mógłżem go dziś uwolnić. Adrjanku, sam powiedz, szczerze.
 — Nie o to chodzi mój stryju.
 — No, a o cóż chodzi? spytał Mouriez z najniewinniejszém zdumieniem.
 — Chodzi zawsze mój stryju, o ex-hrabinę Margaretę. Los rzuca ci ją w ręce. Masz oto przed sobą tysiące aktów których nigdy nie czytasz, a przeczytałeś akt uwięzienia tego śpiewaka, bo cię osobiście obchodził. Widzisz że chodzi o kobiétę którą prześladowałeś już w hotel de Grave, na ulicy Reservoir.
 — Adrjanie, — rzekł z udaną powagą stryj, — słucham cię z pobłażaniem i dobrocią ojcowską, bo cię uważam za sy-