Strona:PL J Méry Andrzej Chenier.djvu/105

którą zostałeś zaszczycony. Wszystko to daje mi prawo, odezwać się szczerze...
 — A ty tego prawa nadużywasz, Adrjanie, wiesz że pomimo miny srogiéj, jestem w gruncie dobry.
 — Tak, stryju, gdy cię nie unosi namiętność, jesteś najlepszym z ludzi; ale cię namiętność unosi ciągle.
 — Nawet teraz, gdy tak zimno rozumuję i rozprawiam z tobą?
 — Jakto? jużeś zapomniał rannego gniewu z powodu ex-hrabinéj Margarety?
 — No! a niemiałżem sto razy racyi?
 — I znowu rozpoczniemy, stryju!
 — Rozpocznę sześćdziesiąt razy na godzinę, Adrjanie tyś dziecko, ja jestem mężczyzna. Znam rozciągłość obowiązków moich. Ta ex-hrabina jest zajadłą nieprzyjaciółką rzeczypospolitéj i spiskuje przeciwko rządowi.
 — To ty śpikasz się na nią.
 — Adrjanie! stajesz się zuchwałym.
 — Ja tylko jeden mogę ci prawdę powiedzieć, szczęśliwszy jesteś od króla...
 — Jeszcze dodaj że się kocham w téj kobiécie! no! gadaj!
 Kiedyś to sam powiedział, ja już niemam potrzeby mówić.
 — Adrjanie, i ty mnie oto posądzasz?
 — Nie posądzam, alem tego pewny.
 — Wolę śmiać się z tych niedorzeczności Adrjanie, niżeli się za nie oburzać.
 — Więc kochany stryju, nie prześladuj téj kobiéty, a ja cofnę co powiedziałem.
 — A obowiązki moje, Adrjanie, obowiązki?
 — Obowiązkiem twym, stryju, jest być i okazywać się