Strona:PL JI Kraszewski Mozajka.djvu/63

ojciec o tem co się dowiedział i co ze wszech stron się potwierdzało — czekał. Rózia też z nim wcale dotąd o Salezym nie rozpoczynała rozmowy.
 Czuł, że dziewczęciu ten czarodziej mógł się podobać — i to go czyniło takim smutnym.
 Fortepian przebrzmiał nareszcie. Rózia ze śpiewką na ustach, wybiegła stęskniona szukać ojca, a znalazłszy go rzuciła mu się na szyję z wezbranem uczuciem.
 Była tak roztrzepaną, dziecinną, jak się jej rzadko trafiało. Jednem spojrzeniem chmurkę na twarzy ojca spostrzegła — i musiała się domyśleć co ją sprowadziło...
 Wolnym krokiem poszli oboje do ogrodu, który jesień właśnie była fantastycznie przystroiła w te barwy rozliczne, śmierć liściom przepowiadające. Stały drzewa i krzewy jedne złocisto żółte, drugie czerwone, bronzowe, pobladłe. Gdzieniegdzie po ścieżkach leżały już szerokiemi gwiazdami, woskowo żółte liście kasztanów, blado zielone klonów i poczerniałe olszyny... Dzikie bluszcze purpurowemi splotami się wieszały po altanach... W kląbach kwitły jeszcze ostatnie georginie i astry...
 — Ślicznie u nas! — zawołało dziewczę.
 — Tak — rzekł ojciec — ale ja tego wdzięku jesieni nie lubię, bo mi zimę przepowiada...
 — Ale tatku — zima jest także bardzo, bardzo piękna!
 — Dla was młodych — odparł p. Ludwik — Nam starym, którzyśmy siły do życia stracili, natura musi