Strona:PL JI Kraszewski Mozajka.djvu/287

sług ani pomocy — ale tylko stosunek familijny i przyjaźń...
 Proszę pana. Podkomorzy ma majątek znaczny, pan tu gospodarujesz na maleńkiem... Czyż byś nie mógł tą samą pracą jemu być pomocnym a sobie też zapewnić większych korzyści?
 Aż się strząsnął Derśniak — ale się uśmiechnął szydersko.
 — Mój dobrodzieju — odparł dumnie, choćby Derśniak u Derśniaka, byłbym zawsze sługą, a tu ja panem jestem. Rozumie to pan?
 Nie sługą ale — bratem!
 Bratem! śmiejąc się zawtorował p. Sebastyan. Braterstwo przy kieliszkach wielkie — ale wstawszy od stołu... ktoby na brata rachował, Tadeusza by mógł śpiewać...
 Krótką chwilę zamilkłszy, Derśniak dodał.
 — Jużci powinienbym wam za wasze dobre serce dziękować — ale widzę, że mnie nie znacie. Harda dusza w ubogiem ciele, jak widzicie...
 No, tak! tak! Patrząc jak się nasza uboga szlachta błaźni, czepiając po dworach, po panach, dworzanami się zowąc a lokajami będąc, — jak się to rozpróżnowywa, psuje, marnie idzie — nigdym ani dla siebie, ani dla dzieci tych klamek nie szukał, których drudzy się trzymają... Wolę wziąć za lemiesz jak za klamkę.
 To powiedziawszy p. Sebastyan, z kołka zdjął czapkę.
 — A co, rzekł — czas spać — zaprowadzę do szopki, gdzie już posłano być musi.