Strona:PL JI Kraszewski Mozajka.djvu/235

a pięść pokazywać, tak francuziska, niewiele myśląc, pierzchnęli.
 Gdy stolnikowa wróciła potem i poczęła mu dziękować, pan Kwiryn ramionami ruszył.
 — Ale, gdzie zaś! co się im przewidziało! Zagadałem do tych trutniów to prawda — ale oni sami dobrowolnie precz poszli, bo... powiadali, że zabłądzili.
 Wersya ekonoma, który przysięgał się, że mówił prawdę, nie zgadzała się z opowiadaniem pana Kwiryna — ale on przy swojem stał.
 Po tym roku, jakby go on wysilił i zmógł, Kwiryn zaczął widocznie starzeć. Stał się jeszcze bardziej milczącym i dzikim. Czas wyłącznie prawie trawił na nabożeństwie.
 Często bardzo wymawiał się i nie przychodził do stołu.
 Podrosła już wnuczka stolnikowej, imieniem Emilka, jak matka, która była u niego w wielkich łaskach, sama miała tylko pozwolenie odwiedzania go, bo przed innemi drzwi zamykał.
 Przed nią zaczął pan Kwiryn pierwszą mówić o blizkiej śmierci — ale dziewczę się z niego wyśmiewało.
 — Co dziadzio plecie — będziesz żył sto lat.
 — Ja bo wiem kiedy umrę, odpowiadał jej, zobaczysz, nawet ci powiem którego dnia, bo z pewnością przeczuję.
 Tymczasem zdrowiuteńki był jak zawsze.
 Zimą przed samem Bożem Narodzeniem, powiedział Emilce, że z niemi wigilii jeść nie będzie.
 Ta się śmiała i połajała go.