Strona:PL JI Kraszewski Mozajka.djvu/149

abym ją nieścigał, gdyż wolałaby życie sobie odebrać niż żyć dłużej w takiej niewoli.
 Klaudy zamilkł nagle. Nieumiałem ani go pocieszać, anim chciał i nie pora było obwiniać. Mogłem się litować tylko.
 — Najrozumniejszem będzie — odezwałem się po chwili, gdy pójdziesz za jej radą. Inaczej nawet uczynić nie możesz, uszła ci z tym panem Goldfiszem, czy Rosenkranzem — odbierać mu jej przecie nie będziesz.
 — Ale ja ją kocham! wybuchnął zrywając się Klaudy.
 Wzruszyłem ramionami.
 — Po tem wszystkiem co zaszło! zlituj się — toby było coś niepojętego!
 — Namiętność nie ma logiki — odparł gorąco. Ja niewiem — dopókim odbywał z nią tę podróż z torturami, nieraz przychodziło na myśl — rozstać się, porzucić ― wyswobodzić. Teraz, gdy jej niema przy mnie, cierpię niewysłowioną tęsknicę.
 — To szaleństwo — zamruczałem.
 — To podłość nawet, dodał Klaudy — nazywaj to jak chcesz — ale.
 — Ale, dać się takiej namiętności ogarnąć, dać jej zawładnąć sobą.
 Nic mi Klaudy nie odpowiedział.
 Ponieważ wyjazd mój był blizkim, namówić go chciałem aby jechał ze mną. Mogłem mu w drodze być przynajmniej przeszkodą do zatapiania się w myślach, wspomnieniach i niedorzecznem fantazyowaniem. Ofiary mojej ani przyjął, ani odrzucił — zbył ją milcze-