Strona:PL JI Kraszewski Mozajka.djvu/148

Wyprawiła mnie nie użalając się na to, pozbywając się z jakąś niecierpliwością.
 Późno w noc łódka moja przybiła na powrót pod ściany skaliste Sorrentu. Nie zapomnę nigdy tej chwili. Cały rozmarzony widokiem czarodziejskim groty lazurowej i krajobrazem tego, który do żadnego innego w świecie nie jest podobny — rozweselony żartobliwemi śpiewy i rozmową wioślarzy — wszedłem do gospody i nie pytając nikogo skierowałem się do pokoju żony.
 Służba dziwnie jakoś spoglądała na mnie.
 W pokoju, otwarte drzwi — nikogo.
 Zwróciłem się do nadchodzącego gospodarza, który z kwaśną miną, stanął przedemną.
 — Gdzie moja żona?
 — Żona pańska — przecedził przez usta ściśnięte gospodarz — przecież panu to powinno być wiadomem, bo to miało być umówione. Przybył po nią jej brat i — wyjechała z nim razem.
 — Brat! zawołałem osłupiały — jaki brat!
 Gospodarz ruszał ramionami.
 W tej chwili na stoliku postrzegłem kawałek białego papieru. Rzuciłem się ku niemu. Był to list — napisany z pośpiechem, w którym mi oznajmywała, że ani mojego nieszczęścia być przyczyną nie chciała, ani sama się zamęczać ze mną. Przekonała się za późno — że życie było niemożliwe we dwojgu ze mną. Żądała rozwodu nie tając, że na pomoc wezwała owego komisanta nieboszczyka męża, który ją daleko lepiej rozumiał — i chciał się z nią ożenić.
 Z nim odjeżdżała na powrót do Berlina, prosząc