Strona:PL JI Kraszewski Mozajka.djvu/131

te pierścienie, które w Niemczech wyrobnicy nawet kładną na niedzielę. Szeroka pierś jego okryta śnieżną haftowaną szemizetką, błyszczała też dwoma brylantowemi guzami.
 Twarz z nosem kartoflowatym, pospolita, rozlana, nie mówiła nic. Blondynka była ustrojona niesmacznie, a równie jaskrawo jak jej towarzysz. Bransolety, brosze, kolje, we włosach coś, u pasa coś świeciło. Była piękną jeszcze, ale już nie tym ideałem wiedeńskim, który bez skrzydeł zdawał się ulatywać w powietrzu.
 Klaudy, gdym mu lożę pokazał — zarumienił się mocno.
 — Tak — rzekł — niewątpliwie jest to prototyp... ale...
 Musieliśmy wyjść na korytarz dla dalszej rozmowy.
 — A więc wielka tajemnica odkryta? — odezwałem śmiejąc się.
 Żartobliwy ton, jaki przybrałem, zdawał się przykre czynić wrażenie na Klaudym. Westchnął.
 — Niestety! — rzekł usta krzywiąc — bardzo to smutna historya. Muszka, która się zielonym liściem żywi staje się zieloną, stworzenia karmiące się ciągle jakąś wonią, przejmują ją. Tak samo jest z człowiekiem. Oddziaływa na niego to co otacza. Potrzeba nadzwyczajnej siły wewnętrznej, ażeby się oprzeć temu — a kobieta jest — bądź co bądź, istotą z natury bierną.
 — Ale któż to jest ta pani? — zapytałem. Klaudy, unikając odpowiedzi powtórzył mi.