Strona:PL JI Kraszewski Mozajka.djvu/125

 Staliśmy oba przed piękną blondynką — gdy Klaudy potrąciwszy mnie przypadkiem i chcąc przeprosić, spojrzał — i poznał.
 — Pan także, jak widzę, stoisz przed tem arcydziełem — zawołał entuzyasta. Prawda? malarz — stworzył coś cudownego, ale natura!! Nie podobna mi przypuścić ażeby ją upięknił i wyidealizował. Kto to jest? gdzie się na ziemi może znajdować podobna istota?
 — Sądzę, rzekłem, że o to by się łatwo dowiedzieć było. Cóż stoi w katalogu?
 — A! a! w katalogu! dusząc go w rękach zawołał Klaudy — głupi katalog nie daje nic. Portret damy, przez prof. d’Angeli.
 Ja tu już nie pierwszy dzień stoję przed nim w niemej kontemplacyi. Mogę powiedzieć, że jestem w nim do szaleństwa zakochany. Profesorb d’Angeli tu niema, jest w Berlinie. Wiem, że wiele malował do Anglii, wiele w Niemczech — gdzie, zkąd on wziął tę kobietę?
 Patrycjuszka czy.....
 — Praczka — dorzuciłem.
 Oburzył się Klaudy.
 — Typ czysto północny — dodałem. Coś podobnego widywałem na ulicach Stockholmu i Upsali — nawet wśród prostego ludu, tylko d’Angeli spotęgował.
 — A! nie! wątpię, ażeby dorównał oryginałowi — począł Klaudy.
 Staliśmy trochę milczący, znajomy mój — rozśmiał się i rzekł cicho.
 — Popełnię dzieciństwo, będę niedyskretnym, lecz,