Strona:PL JI Kraszewski Mozajka.djvu/109

 Było to coś tak nadzwyczajnego, że naprzód osłupiał, a potem się śmiać począł.
 — Cóż to panu?
 — A, nic — odparł spokojnie Drabczewski. Chciałem się przekonać jak wyglądam. No — siwieją i jestem stary... a wczoraj panna Aniela chciała mi dowieść że jestem w sile wieku.
 — Panna Aniela! przerwał Grzegorzewicz, widzę że ugłaskała pana zupełnie.
 — Pewna rzecz, że ciekawość zajrzenia w tę istotę, która się kobietą nazywa, jest człowiekiem innego rodzaju, i ma niepospolite swe właściwości — pociąga mnie do badania.
 — Patrz no pan, żeby... rozśmiał się plenipotent — badanie to go nadto nie zainteresowało.
 Zamyślił się Drabczewski.
 — Ale — nie — rzekł po chwili — jestem stary — i mam inne posłannictwo. Cóż, pan myślisz, że jabym się mógł ożenić?
 — Lękałbym się tego dla pana?
 — A! dla czego?
 — Spóźniłeś się pan trochę.
 — No — ale jeżeli są osoby, które znajdują, że ja jestem w sile wieku?
 Grzegorzewicz po tem pytaniu, dającem mu do myślenia, urwał zaraz rozmowę.
 Znając ludzi, powziął obawę, aby rzeczywiście biedny dziwak nie dał się w sidła wplątać. Panna Aniela była im obu nieznajoma, przeszłości jej nie znali. Plenipotent który miał sobie przez kanonika zdaną opiekę