W zakończeniu tego ostatecznego dowodu sławny ekspert, podnosząc lewą ręką maskę pośmiertną, chwycił prawą ręką rewolwer i zawołał uroczyście:
— Na jedną chwilę, tej fatalnej nocy 14-tego listopada, ten rewolwer został podniesiony nad niewinną głową, z której ta maska została zrobiona — na jedną chwilę — potem spadło straszliwe uderzenie, które zdruzgotało czaszkę i zdruzgotało życie Gordona Browne’a.
Wyrzekłszy te słowa, spuścił rewolwer na kruchą maskę pośmiertną z trzaskiem, że aż odłupane okruchy gipsu przeleciały przez salę sądową i obsypały twarze sędziego i przysięgłych.
Ta dramatyczna demonstracja morderstwa została opisana przez wszystkie wieczorne gazety i ustaliła przekonania czytelników. Gdyby tej nocy publiczność zajmowała ławy przysięgłych, wydaliby oni wyrok skazujący, nie opuszczając nawet swych krzeseł.
Następnego dnia — był to już drugi tydzień przewodu sądowego — profesor Thurston stanął przed trybuną sędziowską. Wyglądał poważnie, ale nie był ani zdenerwowany, ani przygnębiony. Rzeczywiście takim był on przez cały czas trwania sprawy, co wywołało mnóstwo komentarzy; niektórzy uważali to za wyraz poczucia niewinności, większość wszakże — za bezwstydną zuchwałość. Reporterzy rozpisywali się szeroko o kolosalnie zimnej krwi i żelaznych nerwach zabójcy. Pewien dalekowzroczny reporter zaszedł tak daleko, że zapewniał, iż w owej straszliwej chwili, gdy rewolwer strzaskał maskę pośmiertną i gdy meżczyź-
