dome — nie dokończyła zdania. W tej chwili przeraźliwy krzyk roznosiciela gazet wdarł się przez okno, jak wycie syreny okrętowej.
„Dodatek nadzwyczajny! Okropna zbrodnia! Profesor Browne zamordowany przy pomniku Banvarda na gruncie uniwersyteckim! Pełne — sprawozdanie —“
Filiżanka wypadła z trzaskiem z rąk profesora Thurstona, a rumieniec zniknął z jego twarzy.
― Pański kuzyn! krzyknęła pani Richards z przerażeniem w głosie.
Zerwała się od stołu, by zawołać roznosiciela gazet, gdy nagle dzwonek zadźwięczał ostro. Gdy pobiegła do sieni i otworzyła drzwi, oficer policyjny minął ją i wszedł do pokoju.
— Profesor Thurston, przypuszczam? ― zapytał.
Profesor był widocznie zbyt przejęty, by mówić. Skinął głową potakująco.
— Mam tedy smutny obowiązek, rzekł oficer z tryumfującą miną, która zadawała kłam jego słowom, — aresztować pana za zamordowanie profesora Browne'a.
— Panie! — krzyknęła pani Richards, stając przed oficerem, z ogniem oburzenia w oczach. — Jakto, ci dwaj ludzie są kuzynami i żyli, jak bracia!
— Właśnie. Kain i Abel byli braćmi, — zauważył oficer sucho.
— Brutal! — To było wszystko, co pani Richards była w stanie powiedzieć — i rzekłszy to, padła na krzesło i zalała się łzami niemocy.
Profesor Thurston stał jak oszołomiony. — Bied-
