Strona:PL Homer - Iliada (Popiel).djvu/49

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została skorygowana.

    Aż się skręcił, a łzy mu z oczu potokiem się puszczą.
    Pręga mu krwawa na plecach z pod razów berła złotego
    Wyskoczyła bolesna, lecz on ze strachu przycupnął
    Smutny, ogłupiał zupełnie i łzy ocierać poczyna.

    Oni zaś choć oburzeni, serdecznie z niego się śmiali;
    270 

    Widząc go tak się odezwał niejeden do swego sąsiada:
    „Przebóg już liczne Odyssej szlachetne dzieła dokonał,
    Mądre podając zamiary, lub zagrzewając do wojny;
    Teraz atoli najlepiéj się wszystkim Argejom zasłużył,

    Tego potwarcę, krzykacza podłego zmusiwszy by milczał.
    275 

    Jego zuchwalstwo nie prędko się więcéj o to pokusi
    Żeby grubemi słowami książętom ubliżać się ważył.“
    Tak mówiło pospólstwo; lecz miasta burzący Odyssej
    Powstał berło podnosząc, a przy nim w keryxa postaci

    Pallas Athene stanęła by ludom nakazać milczenie,
    280 

    Żeby tak pierwsi jak również ostatni ze synów Achajskich,
    Mowę zdołali usłyszeć i radę należnie rozważyć;
    Mądrze i z dobrą wolą przemówił do nich i radził:
    „Królu Atrydo, na teraz Achaje cię pragną okazać

    Zawstydzonego u wszystkich śmiertelnych językiem mówiących,
    285 

    Nie chcąc wykonać przyrzeczeń co dawniéj tobie czynili,
    Kiedy się tutaj wybrali z Argosu koniorodnego,
    Jako zburzywszy warowną Ilionę do domu powrócisz.
    Owszem zarówno jak dzieci maluczkie, lub wdowy kobiety,

    Żale pomiędzy sobą wywodzą by wracać do domu.
    290 

    Wprawdzie się praca uprzykrzy i tęskno każdemu powracać.
    Jeśli kto bowiem choć miesiąc z daleka od żony zostaje,
    Przykro mu siedzieć na wielowiosłowym okręcie, gdy burze
    Przytrzymują zimowe i morze falami wzburzone;

    Dla nas atoli już rok dziewiąty w swym biegu powraca,
    295 

    Odkąd siedzimy na miejscu; toż nie mam za złe Achajom
    Jeśli nareszcie im skuczno przy łodziach obszernych; jednakże
    Hańbą tak długo zostawać, a potém z niczem powracać.
    Znieście to drodzy i chwilkę czekajcie, żebyśmy wiedzieli,

    Czyli prawdziwie nam Kalchas, albo téż mylnie wywróżył.
    300