Strona:PL Homer - Iliada (Popiel).djvu/418

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została przepisana.

    Któraby Trojan od głowy do stóp z rynsztunkiem spaliła,
    Pożar unosząc złowrogi. Lecz ty nad Xantha brzegami
    Drzewa podpalaj i w płomień go wpędzaj; lecz wcale się nie daj
    Łagodnemi słowami, bądź pogróżkami odwrócić;

    W twoim zapale zaś prędzej nie przestań, aż póki rozkazu
    340 

    Głośnym nie wy dam okrzykiem, a wtedy żary powstrzymaj;‘
    Tak powiedziała; Hefestos okrutny płomień zgotował.
    Najpierw się płomień w równinie rozwinął i ciała popalił
    Mnogie, bo było ich podostatkiem co zabił Achilles,

    Wyschła ze wszystkiem równina i wody stanęły świecące.
    345 

    Równie jak Borej jesienny zwilżone co tylko ogrody
    Szybko wysuszy, a ten co uprawia je z tego się cieszy;
    Takoż i cała równina podeschła ; zupełnie spłonęły
    Ciała; lecz on do strumienia żarzący płomień obrócił.

    Jasno zapłoną topole i wierzby i tamaryski,
    350 

    Pali się lotus i giętka trzcina i trawa cypryjska,
    Które się bujnie nad falą uroczą porozkrzewiały;
    Marnie zginęły węgorze i ryby, co w nurtach głęboko,
    Inne co tuż na wierzchu się pluszczą fali uroczéj,

    Pod ognistym podmuchem Ilefajsta w sztukach biegłego.
    355 

    Wreszcie gdy Strumień się palił, wygłasza słowa i mówi:
    „Żaden z bogów Hefeście się tobie przeciwić nie zdoła,
    Ani więc ja bym potrafił z ognistym walczyć płomieniem.
    Przestań w gniewie, niech boski Achilles Trojan od razu

    Z miasta wypędzi; a mnie co po kłótni i co po obronie?“
    360 

    Ogniem prażony tak mówił; buchnęły fale do góry.
    Równie jak w kotle zakipi, zagrzanym silnym płomieniem,
    W którym się płynem roztapia słonina z wieprza tucznego,
    Zewsząd kipiąc wysoko, jak suche polana podłożą;

    Takoż i fala od ognia zawrzała i woda kipiała;
    365 

    Powstrzymany już niemógł wypływać, gdyż podmuch go trawi
    Przemyślnego Hefesta potęgi. Ow Herę natenczas
    Zaklinając usilnie w skrzydlate odezwie się słowa:
    „Hero, dlaczego twój syn usiłuje wyłącznie me nurcy

    Strawić? Zaprawdę co do mnie tak bardzo nie zawiniłem,
    370