Strona:PL G de Maupassant Ojcobójca.djvu/143

 Furman zakutany w kożuch barani, siedział na koźle, paląc fajeczkę, a uradowani podróżni co szybciej pakowali zapasy żywności na dalszą podróż.
 Czekano tylko na Kulkę łojową. Nadeszła.
 Wydawała się nieco zmieszaną, zawstydzoną; nieśmiało zbliżyła się do towarzyszy podróży, którzy odwrócili się od niej, wszyscy równocześnie, jakby jej wcale nie widzieli. Hrabia z godnością podał ramię swej małżonce, co szybciej usuwając ją z tego nieczystego sąsiedztwa.
 Grubaska przystanęła, ogłupiała; następnie, zebrawszy całą odwagę, pozdrowiła żonę fabrykanta, szepcząc pokornie: dzień dobry pani. Tamta odpowiedziała tylko lekceważącem skinieniem głowy, przybierając przytem minę obrażonej cnoty. Wszyscy zdawali się mocno zajęci, trzymając się od niej zdała, jakgdyby w sukniach swych przynosiła zaraźliwą chorobę. Następnie rzucili się do powozu, do którego ona, weszła sama, ostatnia, w milczeniu zajmując to samo miejsce, które zajmowała poprzednio, jadąc do Tôtes.
 Udawali jakby jej nie widzieli, nie znali; tylko pani Loiseau, mierząc ją zdaleka wzrokiem pełnym oburzenia, rzekła do męża półgłosem:
 — Na szczęście nie siedzę przy niej.
 Ciężka bryka ruszyła z miejsca.
 Z początku panowało zupełne milczenie. Kulka łojowa nie śmiała podnieść oczu. Miotał nią gniew na tych ludzi, a równocześnie czuła się upokorzoną, że jednak ustąpiła i zhańbioną pocałunkami tego prusaka, w którego ramiona rzucono ją z taką hipokryzją.
 Rychło jednak przerwała hrabina to przykre