Strona:PL G de Maupassant Ojcobójca.djvu/139

miając usługę, jaką im odda, mówił o wdzięczności, a tykając ją nagle, rzekł żartobliwie:
 — A wiesz, moja droga, ostatecznie może jednak być dumny, że odkrył tak piękną dziewczynę, bo niewiele takich znajdzie chyba w swej ojczyźnie!
 Kulka łojowa, nie dając odpowiedzi, przyłączyła się do reszty towarzystwa.
 Wróciwszy do hotelu, poszła natychmiast do swego pokoju i już się nie pokazała. Niepokój spotęgował się do najwyższego stopnia. Co zrobi? Prawdziwe nieszczęście, jeśli w dalszym ciągu zechce się opierać!
 Wybiła godzina obiadowa; napróżno czekano jej przybycia. Wtem ukazał się pan Follenvie oznajmiając, że panna Rousset czuje się słabą, więc można siąść do stołu. Wszyscy nadstawili uszu. Hrabia zbliżył się do gospodarza i szeptem spytał:
 — Nareszcie?
 — Tak.
 Ze względów przyzwoitości nie powiedział nic towarzyszom podróży, uwiadamiając ich jednak nieznacznem skinieniem głowy. Westchnienie ulgi wyrwało się ze wszystkich piersi, a na twarzach odmalowała się radość. Loiseau krzyknął:
 — U kaduka! płacę szampana, jeśli się znajdzie jakiś w tej spelunce! A pani Loiseau śmiertelnie się przeraziła, gdy gospodarz przyniósł istotnie cztery butelki. Wszyscy stali się nagle rozmowni i głośni; radość wstąpiła w serca. Hrabia spostrzegł, że pani Carré-Lamadon była czarująca, fabrykant prawił grzeczności hrabinie. Rozmowa stała się żywa, ochocza, dowcipna.
 Nagle Loiseau z wylękłą miną, podniósł do góry ręce i ryknął: — Spokój!
 Wszyscy ucichli, zdumieni, niemal strwożeni