polskiego Athertona i ten przyszedł mu w pomoc. Wystawili maszynę, na którą Arkwright uzyskał w 1769 r. przywilej wyłączności. Połączył się z Smalleyem, potém z Dałem, nareszcie założył przędzalnię na własną rękę w Nottingham, z której pomimo, że przywilej upłynął 1785 r. niezmierne ciągnął zyski. Mianowany szeryfem hrabstwa Derby, uzyskał od króla szlachectwo, umarł 3 Września 1792 r. pozostawiwszy 500,000 funtów szterlingów majątku. Niektórzy zaprzeczają mu wynalazku, przypisując je Kayowi. Rzeczywiście zaś była to myśl Kaya, którą Arkwright wprowadził w wykonanie. Maszyna ta do dziś dnia nieznacznie tylko ulepszona, dała niezmierny popęd fabrykom bawełnianym, wprowadzanie bawełny, które między 1771—1780 r. wynosiło 6⅓ milijona funtów, wynosiło w 30 lat potém 144 milijony fuutów, zmniejszenie pracy rąk spowodowało nadzwyczajną taniość wyrobów buwełnianych, któremi Anglija odtąd zasypywała ląd stały.
Arlay, gmina i miasteczko francuzkie w departamencie Jura, nad rzeką Seille, z ludnością 1,800 mieszk., niegdyś baronostwo należące do rodziny de Chalons, zkąd dom Orański wiedzie swój początek. Gdy po śmierci Wilhelma III króla angielskiego, król pruski rościł pretensyje do sukcessyi domu Orańskiego, przybrał między innemi tytuł barona Arlay.
Arlekin, arlekinek, z włoskiego, śmieszek, błazen teatralny w sukni szachowanej. Pierwiastkowo była to konieczna osoba w komedyi włoskiej, zwanej commedia del’arte, gdzie sami aktorowie dany przedmiot rozwinąć i zapełnić są obowiązani. Ricoboni, w historyi teatru włoskiego pisze, że arlekin jest szczątkiem mimów starożytnych. Ma on przedstawiać śmieszność krainy Bergamasków, jak Pantalon Wenecyjauów, a Skapin Neapolitańczyków. W komedyjach, rola arlekina wymagała dowcipu i talentu improwizowania, jakim się Włosi szczycą. W XVIII wieku gdy komedyję włoską przeniesiono do Francji, Arlekin stał się główną postacią i wkrótce został narodową osobą w teatrze francuzkim. Dziś już zeszedł z desek teatralnych, ukazuje się tylko czasem w baletach i maskaradach. Ubiór z różnobarwnych wycinków obcisły, na głowie mały trójgraniasty kapelusik i pas czarny odznacza go wydatnie. Czarna maska twarz pokrywa: w reku szabla drewniana. Na polskich kuligach w czasach ostatnich Sasów i Stanisława Augusta, arlekin rej wodził. On na pierwszych saniach zajeżdżał do dworu szlachcica, a obiegając pokoje wykrzykiwał kulig! kulig! zapowiadając przez to wcześnie przybycie wesołego kuligu. Wyraz ten, zastosowany do kogo, oznacza jego lekkomyślność i pfochość; ztąd arlekinada arlekinada, jako nazwa zbiorowa, określała figle i wszelkie żarty, zwłaszcza giestami nadrabiane; później oznaczać zaczęła ubiór, czy przystrój niestosowny do wieku i powagi.
Arles, starożytne Arelate, miasto w departamencie francuzkim Ujść Rodanu (Bouches-du-Rhône), na lewym brzegu głównego ramienia Rodanu, liczące około 20,000 mieszkańców. Arles prowadzi handel dosyć ożywiony winem czerwoném, oliwą i owocami, posiada fabryki wyrobów jedwabnych, kapeluszy i tytoniu, rozległe warsztaty okrętowe, gimnazyjum, szkołę marynarki, biblijotekę publiczną, tudzież bogate zbiory nauk przyrodzonych i starożytności. Dla osuszenia bagien zanieczyszczających powietrze, oraz ze względu na liczne przeszkody, jakim podlega żegluga na Rodanie, wykopano kanał od miasta aż do morza. Przez Rodan prowadzi most pontonowy do miasteczka Trinquetaille, będącego jakby przedmieściem Arles i leżącego na wyspie Camargue, słynnej z hodowli bydła. Arles jest jedném z najstarożytniejszych miast Francyi, którego świetnej przeszłości liczne dotąd przechowały się pomniki. Z liczby ich zasługują na
