zaprzysiągł poddaństwo cesarzowi Rossyjskiemu, a han Szuszyński Ibrahim przyłączył się z swém wojskiem do rossyjskiegc. Następnie skutkiem wpływu arcybiskupa Józefa, 30,000 Ormijan osiadło przy fortecy Ś. Krzyża, w gubernii Kaukazkiej. W 1800 r. familii Józefa przyznaną została godność książęca państwa rossyjskiego. W tymże roku Argutyński potwierdzony został przez cesarza Pawła I w godności patryjarchy Ormijan. Umarł w Tyflisie 1801 r. Z dzieł Argutyńskiego-Dołgorukiego godne uwagi: Wyznanie chrześcijańskiej wiary Kościoła ormijańskiego, 1799 r.
Argyle, hrabstwo w Szkocyi zachodniej, gniazdo słynnej rodziny Campbellów, obejmujące oprócz części stałego lądu niektóre z wysp hebrydzkich, i liczące na 136 milach □ 102,000 mieszkańców. Kraj w ogólności jest górzysty i malowniczy, lecz ziemia rodzi bardzo skąpo. Uprawa ogranicza się na owsie, jęczmieniu, małej ilości pszenicy i żyta, tudzież ziemniaków, głównego pożywienia większej części mieszkańców. Z płodów kopalnianych wydobywa się ołów, miedź, węgiel kamienny, marmur, kobalt i t. p. Przemysł zupełnie jest uśpiony. Główny właściciel gruntowy hrabstwa, książę Argyle, starał się bezskutecznie zaprowadzić rękodzielnie wełniane; ożywienie dopiero żeglugi parowej, ułatwiające kommunikacyję z Glasgowem i innemi punktami, podniosło nieco ruch przemysłowy. Z liczby niewielu miast hrabstwa Argyle wymieniamy: stolicę Inverary (2,000 mieszkańców) i Campbelltown (5,000 mieszkańców),
Argyle (Archibald książę d’), zażyły przyjaciel i stronnik protektora Cromwell, jest jedną z najwydatniejszych postaci politycznych owej epoki, był naczelnikiem surowych prezbyteryjanów szkockich, po przywróceniu Stuartów został ścięty w r. 1661, za udział w skazaniu na śmierć Karola I. Syn jego przeciwnie, był najgorliwszym rojalistą, i przez Karola II mianowany był kapitanem straży królewskiej, lecz poróżnił się z dworem i połączył się za Jakóba II ze stronnictwem pretendenta Monmouth, schwytany, został ścięty w Edymburgu 1685 r.
Argyraspidy, oddział wyborowy falangi macedońskiej, tak nazwany od tarcz blachą srebrną pobitych; po śmierci Alexandra Wielkiego odgrywali oni poniekąd rolę późniejszych pretoryjanów i janczarów, i wedle upodobania rozrządzali berłem kraju, aż dopóki Antygonus ich nie rozwiązał.
Argyropulos (Jan), uczony grecki, urodzony w Konstantynopolu w początkach XV wieku, po zdobyciu tego miasta przez Turków osiadł we Włoszech w Padwie, gdzie rozbudził zamiłowanie literatury greckiej. Medyceusze powołali go do Florencyi. Od króla francuzkiego otrzymał fundusz na wykupienie rodziny z niewoli tureckiej. Umarł w Rzymie 1480 r. Tłómaczył na łacinę dzieła Arystotelesa. — Argyropulos (Jan), młodszy zwany, syn jego, wykładał we Włoszech literaturę grecką tak jak ojciec; tłómaczył dzieła Arystotelesa.
Argyrus, wielka srebrna moneta bizantyńska, ważąca minę czyli 100 drachm, a wiec wartości około 100 złp.; pieniądz ten wyszedł z użycia pod koniec IV wieku po J. Chr.
Argyryja, ciemno-szare zafarbowanie skóry, po długiém użyciu przetworów srebra. Srebro sproszkowane na pyłek nieskończenie delikatny, posiada kolor czarny. Rozmaite przetwory tego metalu pod wpływem światła, rozkładają się i srebro opada wtedy w stanie metalicznym, w postaci nadzwyczaj drobnego, czarnego pyłku. Przetwory te, zażywane jako lekarstwo, uległszy stosownym zmianom, dostają się z krwią (zawsze jako chlorek srebra) do skóry, gdzie skutkiem działania światła doznają rozkładu; srebro rozdzielone wtedy na atomistyczne cząsteczki, nadaje skórze kolor ciemno-szary. W średnich wiekach panowała w środkowej Europie epidemija wielkiej choroby, tańca ś. Wita i t. p.,
