podstępem je zdobył, znów przy pomocy Medei, którą z sobą uprowadził. Ścigającego ich króla wstrzymała córka, rozsypując po morzu członki swego brata Absyrtusa, które gdy ojciec zbierał, Argonauci tymczasem szczęśliwie uszli. Bliższe szczegóły o tym mycie ob. pod Jazon i Medea; w znaczeniu historyczném zdaje się, że wyprawa Argonautów była po prostu rozbójniczą do Fenicyi, po skarby wyobrażone pod postacią runa złotego. Liczni poeci obrabiali tę piękną bajkę, między innemi Pindar w długiej odzie. F. H. L.
Argos, syn Jowisza i Nioby, objął po Foroneuszu rządy Peloponezu, który od niego wziął nazwę Argolidy.
Argos, stolica Argolidy, nad rzeką Inachus (dziś Paniza), wypływająaa z góry Lyrcius w Arkadyi, zwane początkowo Foronysia, od założyciela swego Foroneusza, zmieniło jednak później swoją nazwę na Argos. Mieszkańcy jego odznaczali się zamiłowaniem sztuk pięknych, mianowicie muzyki; w Argos zabity został Pyrrus król Epiru. Dziś liczy 6,000 mieszkańców i zawiera mnóstwo pamiątek i ruin starożytnych.
Argos (Baronostwo), w czasie wejścia Francuzów do Morei w 1205 r., była jedną z 12 cytadel Peloponezu, i dostała się w ręce Leona de Guy, później rządził tam Wilhelm de Ville Hardoin, książę Achai, następnie przeszła wraz z baroniją w posiadanie rodziny de Brienne; ostatnia córka z tej rodziny poszła za Gautier’a d’Eughien, a przez małżeństwo jej znów córki baronostwo stało się własnością Wenecyjanina Piotra Cricerio, po bezpotomnej śmierci którego kupiła ją Rzeczpospolita Wenecka 1388 r. Zdobyta przez sułtana Bajazeta, który uprowadził ztamtąd 30,000 niewolnika, odzyskaną została przez Wenecyjan w 1686 roku i była stolicą ich posiadłości w Grecyi. W r. 1715 zajęli ją Turcy, w ręku których zostawała do 1825 roku.
Argout (Apolinary Antoni Maurycy hrabia d’), urodzony w Vessilien (Iseré) 28 Sierp. 1782 r., w r. 1811 był poborcą generalnym w Antwerpii, następnie audytorem rady stanu. Za Restauracji mianowany referendarzem stanu i prefektem departamentu Gard, a za ministeryjum Decazes parem. Partyzant bonapartyzmu, stronnik zapalony Bourbonów, d’Argout z uniesieniem przyjął wypadki Lipcowe i jeden z pierwszych hołdował nowemu stanowi rzeczy, za co otrzymywał naprzemian ministeryjum marynarki, robót publicznych, handlu, wreszcie 1836 skarbu. Rewolucyja 1848 roku i następne po niej zmiany, nie znalazły w nim żadnej opozycyi; ostatecznie prezes banku francuzkiego i kawaler wielkiego krzyża Legii Honorowej, syty dostojeństw, opuścił służbę w 1855 r.; um. w 1859 r.
Argowija (Aargau), szesnasty kanton związku szwajcarskiego, pomiędzy Alpami i łańcuchem gór Jura, odgraniczony Renem od W. K. Badeńskiego, rozległy na mil □ 25, liczy około 200,000 mieszkańców, po większej części wyznania reformowanego, między nimi 2,000 Żydów. Rolnictwo, chów bydła, uprawa wina i owoców, tudzież fabrykacyja wyrobów bawełnianych i jedwabnych, kwitnie w całym kraju. Dobry byt i oświata postąpiły szczególniej od 1830 r. Podług ustawy kantonalnej, lud obiera członków tak zwanej wielkiej rady; wyborcą i wybieralnym jest każdy obywatel, mający 24 lat wieku. Wielka rada roztrząsa ostatecznie projekta do praw, zarządza skarbowością i posiada prawo ułaskawienia. Członkowie jej z grona swego wybierają radę mniejszą, złożoną w równej liczbie z katolików i reformowanych, do której należy władza wykonawcza. Dochód roczny kantonu wynosi około milijona franków. Aż do pokoju lunewilskiego (9 Lutego 1801 r.) kraj ten zostawał pod zwierzchnictem Austryi. Zostawszy oddzielnym kantonem, szybko zakwitnął. Po rewolucyi lipcowej we
