wy, którego założenie przypisują ś. Wincentemu à Paulo. Od r. 1851 kolej żelazna łączy to miasteczko z Paryżem.
Argentus (Jan). Włoch rodem z Modeny. Będąc rektorem zgromadzenia Jezuitów w Klausenburgu w Węgrzech, gdy prześladowanie wypędziło ich zakon z tego kraju, schronił się z towarzyszami swymi za pozwoleniem Zygmunta III króla do Krakowa. Kiedy różne pisma w Polsce szarpiące Jezuitów doszły do wiadomości ich generała w Rzymie, polecił Argentowi zwiedzenie polskiej i litewskiej prowincyi. Zdał on, po odbytej podróży, sprawę królowi, jako opiekunowi tego zgromadzenia z postrzeżeń swoich, ku zalecie i obronie Jezuitów. Sprawozdanie to wyszło z druku pod tytułem: Argenti S. J, in provincia polona praepositis provincialis de rebus Soc. J. in Regno Pol. ad Sigismundum III, 1625. W piśmie tem wystawia, że w całych Inflantach, 18 tylko kapłanów znajdowało się, mniej jeszcze na Białej-Rusi, jeden był tylko pleban w Orszy, żadnego nie było w Połocku; że na Żmudzi niezatarte jeszcze ślady bałwochwalstwa zostały, i że żadnej tam szkoły nieznalazł. Kto chce się przekonać o zasługach Jezuitów, w tém dziele znajdzie wiele wiadomości, a zarazem odpowiedzi na czynione im zarzuty i obwinienia. Te zaś były: że się Jezuici do spraw rządowych mięszają, że radzą panującym i że na urzędy zalecają, że łaski sobie jednają, odbierają dary, nadwerężają swobody szlachty; szkodliwych zdań uczą, lud podkuszają, opływają w bogactwa, i zagarniają dobra i zapisy. Po śmierci generała Klaudyjusza Aquuviva, na urząd naczelnego rządzcy zakonu powołany do Rzymu, tam życie skończył 1626 r. K. Wł. W.
Argentyńska Rzeozpospolita, ob. Buenos Ayres i La Plata.
Argentyt (Siarek srebra, Srebro szkliste, Błyszcz srebra). Najobfitsza i najbogatsza ruda srebra, jakiej kopalnie saskie, czeskie i węgierskie dostarczają. Wedle Humboldta, wielka część kursującego srebra pochodzi z mexykańskiego siarku srebra, mianowicie z kopalni Guanaxuato i Zacatecas. Siarek srebra ma barwę szaro-ołowianą lub stalową, zwykle jest bez połysku a czasami zupełnie czarny w skutek zmiany powierzchni. W świeżym odłamie ma połysk dosyć żywy; często krystaliczuy, najczęściej bywa jednak w massach bezkształtnych, czasami blaszkowych lub gałęzistych; znane są także jego dendryty. Kowalny, małe kawałeczki w postaci wiórków, łatwo się nożem od niego oddzielają. Na świecy już się topi; pod dmuchawką wzdyma, wydziela parę siarki i silnie ogrzany redukuje się. W kwasie azotnym rozcieńczonym rozpuszczalny. Twartość = 2,5, c. g. 6,9 do 7,2. W kryształach zwykle jest chemicznie czystym siarkiem srebra = SAg, zawierającym 87% i 13% siarki. Formą pierwotną jego jest sześcian, najczęstszemi jednak w naturze są kostko-ośmiościan i ośmiościany, rzadkiemi dwunastościany foremne. Kryształy te zwykle kąty i krawędzie mają zaokrąglone. Odmiana siarku srebra gałęzistego, składa się z kryształów nieforemnie jeden na drugim nasadzonych, które czasami nawet połączone są z sobą nitkami srebra rodzimego, co nadaje pewną giętkość gałązkom. Znajduje się w Wolfach w Badenie, w Andreasbergu na Harcu, w Frejbergu, Johann-Georgenstadt, Marienberg i Schneeberg w Saxonii, w Joachimsthal w Czechach, w Schwaz w Tyrolu, w Schemnitz i Kremnitz w Węgrzech, w Kongsberg w Szwecji, w Kornwallis w Anglii, w Guadalcanal w Hiszpanii, w Berezowsku na Uralu, w Zwieinogorsku na Ałtaju, w Guanaxuato i Zacatecas w Mexyku, na Arica w Peru, w Guamazga i Pasco w Limie, nakoniec w Chanca i Aquerros w Chili. K. J.
Argern, jedno z największych jezior w Kurlandyi.
Argipejczycy, Orgiempojczycy, naród koczujący nad granicą dawnych Scytów, w kamienistej krainie górzystej, zapewne w górach Ałtajskich w Rossyi
