Argens (Jan Chrz. de Boyer markiz d’), urodził się w Aix w Prowancyi roku 1704. Ojciec, prokurator generalny w parlamencie tego miasta, przeznaczał go na urzędnika, lecz Argens własnowolnie, mając lat 15, wstąpił do wojska. Zakochawszy się w pięknej aktorce Sylwii, chciał biedz za nią do Hiszpanii, lecz przez rodzinę przytrzymany, przy poselstwie francuzkiem wyprawiony został do Konstantynopola, gdzie doznał przygód niebezpiecznych; wróciwszy do kraju, dla przypodobania się rodzinie, chciał się poświęcić prawnictwu, lecz przemogła żywość charakteru i powtórnie wstąpił do wojska. W roku 1734 był przy oblężeniu Kehl, a pod Philippsburgiem w skutek upadku z konia stał się niezdolnym do dalszej służby. Wydziedziczony przez ojca, postanowił żyć z pióra, aby zaś mógł pisać swobodnie, udał się do Hollandyi, gdzie wydał: Lettres juivces, Lettres chinoises, Lettres cabalistiques, oraz Philosophie du bon sens. Fryderyk II, który podówczas był dopiero następcą tronu, pragnął poznać autora i przywiązać do siebie. Argens na to zaproszenie miał odpowiedzieć, iż będąc na 5 stóp i 7 cali wysoki, widzi dla siebie niebezpieczeństwo znajdować się w blizkosci króla Fryderyka Wilhelma I (który ludzi wysokiego wzrostu do swojej gwardyi zaciągał). Gdy Fryderyk II wstąpił na tron i ponowił swe zaproszenie, Argens przybył do Potsdamu, gdzie życzliwie przyjęty, został szambelanem i wraz z pensyją 6,000 liwrów otrzymał urząd dyrektora sztuk pięknych przy akademii. Król go lubił dla otwartego charakteru, często do siebie na obiady zapraszał, żartując niekiedy z jego hipochondrycznego usposobienia. Mając lat 60 pokochał się w aktorce Cochois i ożenił się z nią mimo wiedzy króla, który mu nigdy tego kroku nie mógł zapomnieć. Jeździł parę razy do Francyi, gdzie mu brat z ojcowskiego dziedzictwa jednej wioski odstąpił. Umarł w Tulonie r. 1771; Fryderyk II wystawił mu pomnik w mieście Aix, w kościele Minoritów. Liczne jego pisma, mianowicie: Histoire de l’esprit humain (14 tom, Beri. 1767) zjednały mu powszechne wzięcie. Jego Lettres et Mémoires ukazały się najprzód w Londynie 1748, następnie w Paryżu 1807. — Brat jego Łukasz de Boyer d’Argens napisał: Réflexions politiquies sur l’etat des chevaliers de Malte.
Argensola, (Lupercio i Bartolomeo Leonardo d’) dwaj poeci hiszpańscy, urodzili się w Barbastro, w Aragonii, Lupercio 1565, a Bartolomeo 1566 roku. Obadwaj bracia razem się uczyli łaciny i kastylskiego języka na uniwersytecie w Huesca, następnie Lupercio udał się do Saragossy, dla dalszego wykształcenia się w wymowie i języku greckim, Bartolomeo zaś pozostał w Huesca, poświecił się nauce prawa cywilnego i kanonicznego, i otrzymał stopień doktora prawa i teologii. Protegowani przez Maryję Austryjaczkę, siostrę Filipa II, a wdowę po cesarzu Maxymilijanie, która po śmierci męża rezydowała w Hiszpanii, udali się do Madrytu. Lupercio odznaczył się jako pierwszorzędny poeta; Maryja Austryjaczka mianowała go swym sekretarzem. Bartolomeo, który także w świecie literackim wysokie zajął stanowisko, przez wpływ brata swego został kapelanem cesarzowej wdowy. Lupercio, pojąwszy w małżeństwo świetnego rodu Barbarę d’Albion, uzyskał względy arcyksięcia Alberta, który go mianował swym szambelanem, a król Filip III, jak również stany Aragonii, mianowały go historyjografem tego królestwa (Chroniste mayor); z tego powodu czas jakiś przemieszkiwał w Saragossie. Bartolomeo, po śmierci Maryi Austryjaczki, zostawał przy boku króla Filipa III i na żądanie owoczesnego prezesa rady indyjskiej, hrabi Lemos, napisał prozą wyborną historyję Zdobycia wysp Moluckich (Conquista de las Moluscas, Madryt 1609 r.). Następnie udał się do brata swego do Saragossy, i obadwaj wówczas znakomici już poeci, towarzyszyli wice-królowi neapolitańskiemu, wzmiankowanemu hrabi Lemos, do Neapolu, gdzie Lupercio 1613 roku
