się ocalić; później do zamordowania męża skłoniła własnego brata jego, Leandra, który atoli sam władzę sobie przywłaszczył. Aretafila potajemnie podmówiła wówczas do wojny z Cyreną króla libyjskiego Anabusa, czém Leander strwożony uprosił ją o spośredniczenie pokoju; podstępnie ściągnięty do obozu nieprzyjacielskiego, na żądanie Aretafily został utopiony. Gdy w taki sposób Cyrena pozbyła się tyrana, ofiarowano oswobodzicielce najwyższe w rzeczypospolitej godności; ona jednak missyję swą uważając za spełnioną, odmówiła ich stanowczo i odtąd poświęcała się już tylko zatrudnieniom niewieścim.
Arete, córka i uczennica Arystypa starszego, matka i nauczycielka młodszego, jedna z najuczeńszych kobiet w starożytności; urodzona w Cyrenie pod koniec V wieku przed nar. Chryst., przez 25 lat nauczała w Atenach i wiele się przyłożyła do rozpowszechnienia filozofii swego ojca. Liczne jej pisma (O życiu Sokratesa, O wychowaniu dzieci, O Rolnictwie, O nieszczęśliwym losie kobiet i t. d.) w zupełności zaginęły.
Areteusz, sławny lekarz grecki, rodzem z Kappadocyi, żył przy końcu pierwszego i na początku drugiego stulecia po Chrystusie. Pod względem bystrości rozpoznawania i scharakteryzowania chorób, śmiało uważany być może na równi z Hypokratesem. Dowodem tego dwa dzieła, w których złożył dowód swej nauki i wieloletniego doświadczenia; w pierwszym z nich traktuje o przyczynach i oznakach chorób ostrych i chronicznych, w drugiém zaś wskazuje sposoby ich leczenia. Najlepszą edycyję dziś jeszcze wielce szacownego dzieła Areteusza, wydał Wigan (1723 Oxfor.), tłómaczył na niemieckie Dewez (Wied. 2 t. 1790 da 1802).
Aretin (Adam baron), uczony prawnik i dyplomata bawarski, urodzony 1769 roku, umarł 1822 r.; pod ministerstwem Montgelasa był dyrektorem sekcyi dyplomatycznej, ostatnio posłem bawarskim na sejm frankfurcki. Jemu to zawdzięcza Bawaryja uregulowanie granicy od strony Austryi i projekt do nowego kodexu lenniczego. Aretin był zarazem wielkim miłośnikiem i znawcą sztuk pięknych i posiadał kosztowny zbiór rycin, który po śmierci jego sprzedano w Monachijum przez publiczną licytacyję. Z pism jego celniejsze są: Magazin der bildenden Künste (Munich, 1791) i Catalogue des estampes gravées par Chodowiecki (Munich, 1796). — Aretin (Jerzy), brat poprzedzająaego, urodzony 1771 r., po ukończeniu wydziału nauk kameralistycznych w Heidelbergu liczne piastował urzędy w llawaryi; ostatnio był inspektorem generalnym dróg i mostów w Tyrolu, gdzie za wybuchem powstania, przez Austryjaków w 1809 r. wzięty został w niewolę. Wypuszczony na wolność, poświęcił się wyłącznie naukom, głównie praktycznym; z dzieł jego najważniejsze pod tym względem jest: Versuch eines Defensionssystems von Baiern (4 tomy; Regensburg 1817—1820). — Aretin (Jan Krzysztof), najmłodszy z trzech braci, znakomity uczony, liberalny mąż stanu i publicysta, ur. w r. 1773, był najprzód naczelnym bibliotekarzem biblioteki centralnej w Brunświku, ostatnio tamże prezesem sądu appellacyjnego; umarł r. 1824. Pisał bardzo wiele, prawie wszystko w przedmiotach kraj jego z blizka obchodzących; odznaczył się jednak również w naukach moralnych i literaturze pięknej; z dzieł jego wymieniamy: Sachsen und Preussen; Ueber die westphällischen Friedensakten; Jahrbücher der Gerechtigkeitspflege in Baiern; Ueber Staatsverfassung und Verwaltung, Ueber die baierische Verfassungsurkunde; Beiträge zur Geschichte und Literatur; dwa dramata: Ludwig der Baier i Das Mädchen aus Zante. Aretin wydawał także pisma peryjodyczne: Aurora i Neuer literarischer Anzeiger.
Aretino (Piotr), pisarz włoski XVI wieku, naturalny syn ubogiego szlachcica,
