areometru mieć wzgląd należy na stopień ciepła jaki okazuje termometr zanurzony w płynie. Ostrożność ta jest tém ważniejsza przy dochodzeniu stopnia tęgości wódek, gdyż one doznają zmian bardzo różnych w gęstości czyli w ciężarze właściwym z tego powodu. Zasadę podziału probierza do vódek Gay-Lussac’a najlepiej zrozumiemy na przykładzie. Mamy 100 garncy szumówki, której moc na probierzu wynosi 50 stopni. W tych 100 garncach mięszaniny, wyskoku znajduje się 50 garncy, który stanowi część mającą wartość, reszta jest wodą bez żadnej wartości. Pytać się można ile tam znajduje się wody. Rachunek przy pomocy tablic ułożonych przez Gay-Lussac’a powiada, że w tej mięszaninie jest 53¾ garnca wody; czyli że summa obu płynów rozdzielonych nie będzie stanowić 100 garncy ale 103¾. A. Pr.
Areopag (z greckiego: Ares Mars i pagos pagórek), pagórek poświęcony Marsowi, w blizkości Akropolis w Atenach, gdzie zbierał się ten trybunał, najdawniejszy i najsławniejszy nietylko w Grecyi, ale nawet w całym starożytnym świecie z bezstronności i najczystszej sprawiedliwości. Początek jego ginie w starożytności, jedni przypisują go Cekropsowi, założycielowi Aten, inni Kranausowi i Solonowi. Liczba sędziów nie była stałą, raz było 31, niekiedy 51, inni nawet podają na 500. Urząd był dożywotni, wynagrodzenie wszystkich równe, pobierane z funduszów rzeczypospolitej; w skład jego wchodzili Archontowie, których część urzędowania upłynęła i najzacniejsi obywatele kraju. Trybunał ten, zwany przez Arystydesa najświętszym w Grecyi, głównie sądził sprawy kryminalne, kradzież, zabójstwo, podpalenie, zdradę ojczyzny, zamachy stanu, zepsucie, wreszcie lenistwo, uważane przez Greków za matkę wszystkich zbrodni. Miał powierzoną sobie pieczę praw i szafunek grosza publicznego. Wynagradzał cnoty, opiekował się starcami i sierotami. Sądząc zabójstwo, wyrokował pod otwartém niebem, aby nie znajdować się pod jednym z mordercą dachem. Obradował w nocy, aby sędziowie nic dali się wzruszyć widokiem oskarżonych; z tego też powodu obrońcy nie wolno było używać sztuki oratorskiej, musiał się ograniczać objaśnieniem oskarżenia. Po wyrozumieniu sprawy, sędziowie wyrokowali, rzucając kamyki czarne lub białe w urny, z których jedna zwaną była urną śmierci, druga urną litości; większość zdań stanowiła. W razie równości zdań, oskarżony zyskiwał wolność; to nazywano: calculus Minervae. W chwilach ogólnego niebezpieczeństwa, jak naprzykład w czasie wojen Perskich, Areopag obejmował władzę najwyższą i kierunek spraw publicznych; częstokroć inne miasta greckie wzywały jego rady i oddawały swe niezgody pod jego wyrok. Od czasu Peryklesa powaga Areopagu zaczęła upadać. Dotąd pokazują w Atenach na południu świątyni Tezeusza równiny Areopagu; widać trybunał i siedzenie w skale wykute. Święty Paweł kazał w obec sędziów Areopagu i jednego z nich nawrócił, za co Kościół uważa go za pierwszego biskupa ateńskiego i czci pod wezwaniem ś. Dyjonizyjusza Areopagity.
Arequipa, miasto rzeczypospolitej Peru, stolica departamentu, założona przez Pizara w 1536 r., liczy 30,000 mieszkańców; odległe o 40 mil od brzegów oceanu Spokojnego, w rozkosznej dolinie Quiloa.
Ares, u Rzymian Mars, Mavors, Mamers, Pater, Ultor, bóg wojny, czyli raczej bóg bitew, syn Zeusa (Jowisza) i Hery (Junony), podług niektórych samej tylko Junony, która poczęła go po dotknięciu kwiatka, uszczkniętego na niwach oleńskich. Ares jest uosobioną siłą wojenną, bożkiem zgiełku bitwy; ob. Mars.
Areszt, od arrestare, w średniowiecznej łacinie zatrzymywać, zkąd francuzki arrèter. W języku prawnym znaczy przytrzymanie osoby lub funduszu. Przenośnie areszt, bierze się także, za samo miejsce uwięzienia (ob. Więzienie).
