Are, (dekametr kwadratowy, ob. Metr), francuzka miara powierzchni gruntu, zawierająca 100 metrów kwadratowych: wyrównywa 2⅓ prętom np. kwadratowym. Arów 100 nazywa się Hektarem, który wyrównywa 535,9 prętom np. kwadratowym. W. W.
Areb, moneta imaginacyjna w Indyjach Wschodnich, zawiera 25 lak rupii, a zatém 25 milijonów rupii.
Areka (Areca), rodzaj roślin palmowych, składający się według Blume z dziewięciu gatunków, z których Areca indica, rosnąca na wyspach Moluckich i Cejlanie, dosięga znakomitej wysokości; owoc jej znany pod nazwą orzecha arekowego, zawiera w sobie miazgę używaną przez Indyjan do przygotowania betelu. Inne gatunki właściwe Indyjom wschodnim, mniejszej są wagi. Długo pod nazwiskiem areka amerykańska rozumiano jedno z drzew najpiękniejszych nowego świata, które w środku liści zawiera pąk końcowy, posiadający smak karczocha, używany na Antyllach za pokarm, pod nazwą kapusty palmowej. Ten gatunek palm nowsi klassyfikatorowie umieścili w rodzaju blizkim Areki Orcodoxa. Drzewo to dostarcza jeszcze oleju, który wyciskają z owoców jego, a rdzeń daje mąkę podobną do sago.
Arela, kołyska rodzaj huśtawki na której dla zabawy lud białoruski, lub piękne i wabiące rusałki w gajach się kołysały.
Arelat, niegdyś królestwo burgundzkie, założone r. 880 przez hr. Boso de Vienne, obejmowało hrabstwo Frankonii (Franche-Comté), okręgi Châlons i Mâcon, Vienne i Lyon, południowo-wschodnią część Langwedocyi, część Sabaudyi i Prowancyi. Stolicą królestwa Arelat było miasto Arles (rzymskie Arelatum, ob.), od którego kraj cały wziął swoje miano. Od roku 1038 państwo to przeszło pod władzę cesarzów Niemieckich, po śmierci zaś Karola IV w końcu XIV stulecia, rozpadło się na niezależne kraiki, które, z wyjątkiem Sabaudyi, przyłączone następnie zostały do monarchii francuzkiej.
Arena, wyraz łaciński, właściwie oznacza piaski, miejsce piasczyste nad brzegiem morza; tak starożytni Rzymianie nazywali scenę i plac bojowy w amfiteatrach, albo też i sam amfiteatr, albo nakoniec każdy plac boju; ob. Amfiteatr.
Arena (Antoni), poeta makaroniczny francuzki, rodem z Souliers w Prowancyi, umarł 1544 w Rémi; słynął jako jeden z najcelniejszych humorystów swego czasu, chociaż w swoim języku makaronicznym opiewał także przedmioty treści historycznej, jak np. wojnę Karola V w Prowancyi. Same już tytuły dzieł jego pisane są w tym dziwacznym języku, jak np.: Antonius de Arena, Provencalis de bragardissima villa de Soleriis, ad suos Compagnones studiantes, qui sunt de persona friantes, bassas dansas in galanti stilo bisognantes.
Arena (Józef), pochodzący ze znakomitej rodziny korsykańskiej, po wybuchu rewolucyi francuzkiej, oświadczył się za nią, i odznaczył się jako gorliwy i szczery republikanin. W roku 1796 obrany deputowanym do ciała prawodawczego z departamentu Korsyki, surowych domagał się środków przeciwko swemu krajowi, w którym stronnictwo angielskie górę brało. Otwarty nieprzyjaciel Bonapartego, po dniu 18 Brumaira podał się do dymissyi, jako dowódca brygady żandarmów. Od tego czasu Arena ciągle będąc w oppozycyi, połączył się z kilku malkontentami, którzy postanowili zabić Bonapartego w teatrze Opery. Spisek do którego należeli: rzeźbiarz Ceracchi, malarz Topino-Lebrun, Diana i Domerville, został odkryty, spiskowi w teatrze aresztowani i pod sąd oddani. Gdy się toczyło przesłuchanie sądowe, dowiedział się Arena o explozyi machiny piekielnej; wtedy wyrzekł do swoich przyjaciół: Jest to dla nas wyrok śmierci; jakoż w samej rzeczy w dniu 31 Stycznia 1801 roku został gilotynowanym. —
