czerniechowski i starodubowski, od r. 1640 ustąpił przed wojskami Alexego na biskupstwo pińskie w r. 1654. 3) Barlaam Koziński, umarł nominatem r. 1666. 4) Michał Paszkowski od r. 1668, umarł r. 1670. 5) Książę Mitrofan Drucki Sokoliński od r. 1670, umarł 1690. 6) Jerzy Malijewski od r. 1690, um. 1696. 7) Józafat Hutorowicz, ur. 1698, um. r. 1702. 8) Gedeon Szumlański od r. 1703 umarł 1706. 9) Michał Grotuz Tarnawski od r. 1711, umarł r. 1718. 10) Książę Wawrzyniec, Ławryn Drucki Sokoliński od r. 1719, umarł r. 1725. 11) Antonin Tomiłowicz od r. 1736, umarł r. 1745. 12) Polikarp Mihuniewicz, generał Bazylijanów, nominat, r. 1747. 13) Cezary Stebnowski mianowany 1754, umarł r. 1756. 14) Herakli Lisiański wyświecony 1763 na arcybiskupa smoleńskiego i siewierskiego, umarł r. 1771. 15) Józef Łepkowski koadjutor od r. 1767 arcybiskup 1771, umarł r. 1778. Jul. B.
Arcybiskupstwo lwowskie ruskie, czyli metropolija halicka, lwowska powstała właściwie później już w XIV wieku, kiedy Ruś poszła w kawały pomiędzy Litwą a Polską. Osobno przedtém exystowało władyctwo halickie, o którego dziejach bliżej wspomnimy mówiąc o biskupstwie lwowskiem ruskiem. Biskupi haliccy i przedtém już jako oddaleni nieco od Kijowa i w okolicach, które wpływowi Wielkiego Księstwa nie tak bardzo nieulegały, przywłaszczali sobie tytuł i prawa metropolitów dla Rusi Czerwonej; takiemi metropolitami byli: Halakteon około r. 1204, Arlem około r. 1239, Cyryll około r. 1243, Piotr około r. 1244, Józef z Kryłoszan około r. 1292 i Antoni także z Kryłoszan, około r. 1295, wreszcie Grzegórz który rządził r. 1301 i umarł 1305 r. w Grudniu; po jego śmierci wdzierał się wprawdzie mnich Geroncyjusz w r. 1305, ale ustąpić musiał, gdy poprzednio jeszcze książę włodzimierski posłał Piotra, którego Ruś czci świętym, do patryjarchy Atanazego z proźbą, aby go na metropoliję halicką postawił; patryjarcha nie wysłuchał całej proźby, wyświęcił albowiem Piotra na metropolitę wszej Rusi. Tak się rzeczy miały aż do czasów, kiedy Ruś nowe otrzymała przeznaczenie od losu. Kijów został się metropoliją dla ziem ruskich w Litwie i dla krain zaleskich, na których powstawał Suzdal i Moskwa. Kazimierz Wielki zaś dla Rusi Czerwonej, którą zawojował, postanowił drugą podnieść metropoliję i podniósł ją rzeczywiście w Haliczu w r. 1371 poddawszy pod zarząd nowego metropolity biskupstwo chełmińskie, turowskie, przemyślskie i włodzimierskie. Antoni za błogosławieństwem patryjarchy Filofeja, został pierwszym metropolitą halickim na Rusi Polskiej w r. 1371 i sprawował władzę pasterską nad owemi czterema władyctwami. Po nim został metropolitą Cypryjan Serb w r. 1376, ale po Alexym przesiadł się rychło na metropoliję całej Rusi. Wreszcie biskup łucki Jan przezwał się metropolitą, którym rzeczywiście mianowany był r. 1398. Ale ponim patryjarcha zleca administracyję metropolii halickiej hieromonachowi Simeonowi, zatem idzie, że metropolici haliccy ustają, owszem, na synodzie nowogrodzkim Cemiwlaka w roku 1414 zasiada Jan biskup halicki. Metropolii już było niepotrzeba w Haliczu, skoro wróciło z Moskwy prawo do Kijowa i skoro metropolita jeden kijowski mógł rządzić cerkwią w połączonej wzajem z sobą Polsce i Litwie. Nawet biskupstwo ustało, które jak i kiedy wznowione ob. Biskupstwo lwowskie. Biskupstwo to trwało aż do rozbioru ostatniego Polski. Kiedy wtenczas Austryja w Galicyi znalazła wielu wyznawców kościoła greckiego zjednoczonego, postanowiła urządzić hierarchiję osobną i wtedy naturalnie myśl się zrodziła wznowienia dawnej metropolii halickiej we Lwowie. Stało się to po śmierci biskupa Mikołaja Skorodyńskiego w r. 1805. Ale metropolitów pomimo tego, że pół wieku już przeszło od tej chwili upłynęło, dwóch tylko było: 1) Antoni Angiełłowicz (ob.) z biskupa przemyślskiego, pierwszy
