Ligęza herbu Półkozic, umarł 1560. 17) Paweł Tarło herbu Starża, umarł r. 1565. 18) Stanisław z Czchowa Słomowski herbu Abdank, z biskupa laodycejskiego, snffragana krakowskiego, umarł r. 1575. 19) Jan V Sienieński herbu Dębno, umarł 1582. 20) Jan VI Dymitr Solikowski herbu Bończa, umarł r. 1603. 21) Jan VII Zamojski herbu Grzymała, umarł r. 1614. 22) Jan VIII Jędrzej Próchnicki, herbu Korczak, z biskupa kamienieckiego, umarł r. 1633. 23) Stanisław Grochowski herbu Junosza, umarł 1645. 24) Mikołaj II Krosnowski herbu Junosza, z biskupa inflanckiego, umarł r. 1654. 25) Jan IX Tarnowski herbu Rolicz, umarł r. 1669. 26) Wojciech Koryciński herbu Starża, umarł 1675. 27) Konstanty I Lipski herbu Łada, umarł 1698. 28) Konstanty II Zieliński herbu Ciołek, został prymasem za Stanisława Leszczyńskiego, umarł r. 1709. 29) Jan Pokrzywnicki referendarz w. kor., nominat królewski od 10 Listopada 1709 r. 30) Mikołaj III Popławski herbu Białynia, z biskupa inflanckiego, umarł r. 1711. 31) Jan X Skarbek herbu Abdank z suffragana lwowskiego, umarł r. 1733. 32) Mikołaj IV Wyżycki herbu Gerald z dziekana krakowskiego umarł 1757. 33) Mikołaj V Dembowski herbu Jelita z biskupa kamienieckiego, umarł 1757. 34) Władysław Alexander Łubieński herbu Pomian, został prymasem r. 1759. 35) Wacław Sierakowski herbu Ogończyk z biskupa przemyślskiego, umarł 1780. 36) Ferdynand Kicki herbu Gozdawa z suffragana lwowskiego, umarł r. 1797. 37) Kajetan Kicki herbu Gozdawa, z suffragana lwowskiego, um. 1812. 38) Andrzej II Aloizy z Posławic Ankwicz, został arcybiskupem pragskim r. 1833. 39) Franciszek Xawery Luschin został arcybiskupem Gorycii r. 1835. 40) Franciszek II a Paulo Pischtek, umarł r. 1846. 41) Łukasz Baraniecki umarł 30 Czerwca 1858. Jul. B.
Arcybiskupstwo mohilewskie. Białoruś za dawnych czasów rzeczypospolitej, stanowiła osobny archidyjakonat w biskupstwie wileńskiem i w połowie XVII wieku dostała nawet biskupów suffraganów, którym zwykle biskup wileński powierzał nawet jurysdykcyją duchowną w owych odległych stronach. Tak trwało aż do pierwszego podziału, w skutek którego archidyjakonat białoruski dostał się za kordon rossyjski. Szukał wtedy biskup wileński człowieka, któryby z suffraganiją wziął rządy nad katolikami w Rossyi w jego imieniu, tém bardziej, że ksiądz Felix Towiański suffragan białoruski wolał zostać w Polsce. Podjął się tego i wybrany Bohusz Siestrzencewicz (ob.), który wyświęciwszy się, całe zaraz w to położył staranie, żeby zapewnić sobie niepodległość hierarchiczną od Wilna. Przez bullę z dnia 15 Sierpnia 1778 r, Pius VI dał mu władzę prawie dyjecezyjalną za kordonem, a tymczasem rząd rossyjski się starał w Rzymie o erekcyję osobnego arcybiskupstwa, którego stolicą miał być Mohilew nad Dnieprem; w mieście tym zwykle Bohusz przemieszkiwał. Przez ukaz z dnia 17 Stycznia 1782 r. ustanowione zostało to arcybiskupstwo, poczém ksiądz Benisławski (ob.), na suffragana i koadjutora mohilewskiego wyznaczony, odbywał podróż do Rzymu, żeby przyśpieszyć kanoniczną erekcyję hijerarchii. Sprawa ta skończyła się na dniu 29 Stycznia 1784 r. w którym nuncyjusz polski Archetti (ob.), włożył Palijusz na arcybiskupa. W skutek drugiego ostatniego podziału Polski, Kościół katolicki w Rossyi znacznie się zwiększył i odtąd arcybiskup mohilewski został pierwszym pomiędzy biskupami katolickiemi w Rossyi, z władzą nad niemi i z godnością metropolity wszech Kościołów rzymsko-katolickich w cesarstwie, którą to godność aż po dziś dzień zachowuje. Jednocześnie też został prezesem kollegijum duchownego rzymsko-katolickiego, które postanowiono dla zarządu sprawami Kościoła w cesarstwie. Dzisiaj tytuł urzędowy metropolity przykrywa tytuł rzeczywisty arcybiskupa mohilewskiego. Od czasu Siestrzen-
