pomiędzy zaroślami. Do dzieł Archimedesa znaleźli się liczni kommentatorowie. Ze starożytnych Eutocyjusz napisał komentarze do ksiąg Archimedesa: de sphaera et cylindro, de dimensione circuli i de aequiponderantibus, które w roku 1543 w Bazylei w językach greckim i łacińskim zostały wydane. Comandin zrobił lepsze wydanie tychże ksiąg Archimedesa, do których dodał księgę de incideutibus in fluido, znalezioną tylko w arabskim języku. Dobry geometra messyński Maurolicus, wydrukował 1570 r. nowe wydanie Archimedesa, które uległo zniszczeniu, i dopiero o cały wiek później znaleziono dwa egzemplarze tej edycyi, według których wyszło nowe wydanie 1681 r. Rieault de Fleurances 1625 r., ogłosił piękne wydanie dzieł Archimedesa w języku greckim i łacińskim, niezupełnie zgodne z oryginałem. Pierwszém wydaniem najzupełniejszem Archimedesa jest wydanie Oxfordskie Torellego 1793 roku. Dzieła Archimedesa w tłómaczeniu francuzkiem wydał Peyrard 1807—8 r., 2 tomy. Na język niemiecki Archimedes znalazł kilku tłumaczy, jak: Nizze, Hauber, Hoffmann, Krüger, Gütenäcker. J. P-z.
Archimim, tak nazywano w Rzymie ludzi, którzy na pogrzebach szli za trumną w masce podobnej do twarzy zmarłego, sami przytém naśladując jego chód, gesta, a nawet i mowę.
Archinto, Filip, nuncyjusz w Polsce, posłował w 1545 r. (Przezdziecki, Wiad. biblijogr. str. 168 z Ciampiego). — Archinto (Hieronim), nuncyjusz w Polsce zmarły r. 1721 (ob. Grimaldi Hieronim arcybiskup Edessy). — Archinto (Alberyk, nuncyjusz w Polsce za Augusta III. urodził się w r. 1698, nuncyjuszem do Polski mianowany w r. 1745. Spodziewano się go w Warszawie około świąt Wielkanocnych (Kurj. Pol. 1746, Nr. 485); przyjechał i zabawiwszy cokolwiek w Polsce, wyjechał do Drezna z Warszawy dopiero 30 Listopada (także Kurj.). Siedm lat bawił na dworze naszym. Aż nagle na nieprzyjemne zajścia natrafił i nawet process w Rzymie prowadził z dworem, był w niemałym strachu i chorował z tego powodu w Dreznie 1753 r. Dedykowane mu jest z tego roku dzieło pod tytułem: P. Ignatii Rosselti Schol. Piar. Propositiones iheologico canonicae, Leopoli 1753 w 4‑ce (Jocher t. 3, str. 286). Wreszcie odwołany na gubernatorstwo Rzymu. Wybierał się zaraz w drogę w Grudniu, tém bardziej, że wtedy i następcę mu wyznaczono w księdzu Serra (ob.) Ale mimo tę gotowość, zabawił nieco jeszcze na poselstwie, święcił albowiem w roku 1755 kościół katolicki w Dreznie, w czasie obecności w tém mieście księdza Józefa Jędrzeja Załuskiego, gdy przejeżdżał do Francji: obadwaj znali się jeszcze z Rzymu (Łętowski, Katalog IV, 285): wróciwszy następnie do Rzymu, został kardynałem. Klemens XIII (Karol Rezzonico) obrany 6 Lipca 1758 r. papieżem, mianował go zaraz sekretarzem stanu, ale w kilka miesięcy po tej nominacji umarł kardynał na apoplexyją w Rzymie (Uprzywilejowane wiadomości z r. 1758, Nr. 44). Żył lat 60. Sekretarstwo stanu objął po nim kardynał Torregiani, dzielny minister Kościoła. — Inny tegoż nazwiska prałat mianowany nuncyjuszem we Florencyi w Listopadzie 1766 r. Jul. B.
Archipelag, wyraz niepewnego pochodzenia, oznaczający w geografii większą liczbę wysp położonych blizko siebie i rozpościerających się po znacznej przestrzeni morza. Wspólność ukształtowania gruntowego i układu gór, oraz pokrewieństwo fauny i flory pomiędzy wyspami należącemi do jednego Archipelagu, jako też pomiędzy niemi, a sąsiedniemi lądami, zdają się dowodzić, że gromady te są szczątkami oderwanemi od przyległych lądów stałych przez siły wulkaniczne lub neptuniczne. Do znakomitszych Archipelagów należą: Mulgrawski, Mendański (wyspy Markizy), Tonga (wyspy Przyjacielskie), Hawai (wyspy San-
