ką, wymurowała klaszlor, zm. 1627. Gdy zaś i kościół z czasem rujnował się, r. 1638 wystawiono nowy, który pokonsekrewał biskup krakowski Gembicki r. 1644. Wiele tu mieszkało świątobliwych zakonnic z najpiérwszych w Polsce rodzin, i stąd i wyszły na fundacyją innych klasztorów. Były tu ciała trzech zakonnic: Konstancyi z Myszkowskich Bużeńskiéj, Marchoeksyi i trzeciéj Krystyny, która z Niderlandyi przybyła na piérwszą fundacyją — po 134 latach zachowane w całości, jak świadczy Jaroszewicz, który je oglądał. Niestety, duch niewiary, owładnąwszy umysłami tych, co dzierżyli w rękach swych zarząd miasta 1788 r., wyrugował z tego klasztoru zakonnice i kościół oddał 1816 r. na zbór luterski.
Kościół ten stał na rogu ulicy Grodzkiéj i Kamiennėj, obok kolegijum Juristarum, wymurowany przez biskupa krakowskiego, Piotra Wysza, przed 1412 r. W tym kościele św. Jan Kapistran, podczas bytności swéj w Krakowie, mieszkając przy ulicy Kanonnéj, w domu kardynała Zbigniewa, mszę św. zwykle odprawiał. R. 1455, w czasie wielkiego pożaru, został spalony. R. 1638 kościół ten był kształtem pięknym odnowiony i w nim studenci z kolegijum Juristarum codziennie mszy św. słuchali i litaniją o Najśw. Maryi Pannie ex fundatione Garcasciana (Stan. Garwaskiego 1662) śpiewali. R. 1719 kościół ten spalił się wraz z kolegijum prawném. Kościół ten 1811 r. zburzony, a dom kapelana 1830 r. sprzedany (Uposażenie tego kościoła ob. Łukaszewicza: Historyja szkół. t. 3. str. 101).
Kościół ten stał przy ulicy Poselskiéj, gdzie kaplica przy więzieniu kryminalistów, wystawiony wraz z klasztorem dla Karmelitów bosych r. 1611, staraniem Piotra Tylickiego, biskupa krakowskiego, Zebrzydowskiego, wojewody krakowskiego, Andrzeja Tęczyńskiego, kasztelana betzkiego i Hienima Powodowskiego, archipresbytera kościoła Najśw. Maryi Panny. Pierwszy kamień na kościół położył r. 1611 Ręczajski, archidyjakon krakoski. Ukończony r. 1636 i w następnym 1637 r. poświęcony przez biskupa krakowskiego, Zadzika. Był tu wspaniały, cudowny obraz św. Józefa, uroczyście r. 1715 wprowadzony z kościoła Panny Maryi przez biskupa krakowskiego, Łubieńskiego. Jednocześnie miasto Kraków obrało było sobie za patrona św. Józefa (Samuliński Mart Sacer ambo in curribus D. Josephus promot, Cas. Łubieński. v. 1715. Crac. Domański in folio).
Klasztor został zbudowany jednocześnie, nakładem Łukasza Dąbskiego, kanonika krakow. i Stanisława Lubomirskiego, wojewody krakow. Były tu piękne, w kształcie ołtarzowym z kolumnami, pomniki Gębickich: Andrzeja. biskupa łuckiego, zm. 1654 i Piotra, biskupa krakow., zm 1657; nadto: Wojciecha Chodorowicza, fundatora kaplicy, Rozdraszewskiego, kustorza katedr. krak., zm. 1679, Dębińskich, Sierakowskich, Michałowskich i innych. Także pochowany tu był znany w literaturze pisarz ascetyczny Sebastyjan Nucenryn, zm. 1635. Kościół ten r. 1797 zamknięty, a zakonnicy przeprowadzeni zostali do Czerny; bogatą biblijotekę rozsprzedano, klasztor na więzienie kryminalskie obrócono. Prześliczny i obszérny kościół zburzono, a na miejscu tém wystawiono najniekształtniejszą kaplicę, najprzykrzejsze wywiérającą wrażenie.
Kościół ten na Wawelu miał wystawić Bolesław Chrobry (zm. 1025). Następnie wymurował Piotr Dunin (zm. 1144). Kazimiérz W. na nowo z gruntu wymurował i uposażył r. 1355. Piotr Tomicki, biskup krakow. (zm. 1535), kolegijatę tę piękném malowaniem, zégarem i zakrystyją przyozdobił; biskup Jakób Zadzik (zm. 1642) odnowił. Kościół ten był parafijalnym Zamku krakowskiego. Piérwotnie każdy biskup kujawski był już tam tén samém proboszczem téj kolegijaty, co dopiéro koło r. 1431 ustało, mocą bulli Papiéża Marcina V, i następnie tylko sami kanonicy téj kolegijaty z pomiędzy siebie obiérali proboszcza. Przy téj kolegijacie było dwóch prałatów, 4 kanoników i 4 mansyjonarzów, przez królowę Elżbietę Austryjaczkę, zm. 1505 r., uposażonych. Do kolegijaty należały wsie Mysławczyce i Brańczyce. Tampoczów, Tur. Zagórze czyli Woda Bykowa i kapitału 60.085 złp. R. 1802 suprymowana, a 1802 zburzona.
