Prowincyałów polskich było 61, z tych godni pamięci: Stanisław Oporowski, urodzony 1501 a zm. 1552. Po ukończeniu nauk w akademii krakowskiej, gdzie został magistrem sztuk wyzwolonych i doktorem filozofii, oddawał się tamże nauczaniu młodzieży po różnych szkołach, potem wstąpił do Paulinów. Zasłynął tu wkrótce nauką, cnotą i gorliwością, jako światły spowiednik i znakomity kaznodzieja. Słynął cudami za życia i po śmierci. Ciało jego po śmierci zostawało w całości, a gdy z tego powodu ciągle przychodzili go oglądać, przeor miejscowy pokryjomu je pogrzebał.
Biedrzychowski Kacper S. T. dr, wydał dziełko: Officia Angelorum erga homines et hominum erga Angelos (Cracov. 1628).
Gołdonowski Andrzej, um. 1660; wiele dzieł wydał, a także Historia divae B. V. M. Claromontanae (Częstochowa 1642).
Kordecki (ob. wyżej).
Moszyński Konstanty um. 1738. Pochodząc z bogatej rodziny, odebrał staranne wychowanie w kraju i za granicą. Na kapitule otrzymał doktorat filozofii, a potem i teologii. Później został biskupem inflanckim.
Kiedrzyński Anastazy, autor dzieła Mensa Nazaraea, po trzykroć druk. (1759, 63 i 69).
O złożonych przez pobożnych królów polskich darach, wspomnieliśmy już; tu przytoczymy w krótkości,
