Utrzymywano do naprawy i czyszczenia broni puszkarza i ślusarza, dopiero jednak r. 1680 przeznaczono na to na stały fundusz 2.000 zł. Broni dostarczał klasztor własnym kosztem. Przychodzili w pomoc jemu i niektórzy ze szlachty. Tak, r. 1672 Mikołaj Przerembski, kasztelan sandecki ofiarował 7. armat; Jan Odrowąż Pieniążek wojewoda sieradzki r. 1713 przysłał 5 armat, a dawniej Warszycki, kasztelan krakowski ofiarował 12 armat; to jednak odebrał klasztorowi znany moskiewski adherent Pociej hetman w. lit., ożeniony z Warszycką.
Do tego arsenału przeniesione były z kaplicy (ob. wyżej) chorągwie, zdobyte na Moskalach, Turkach i Kozakach, i tu zbutwiały.
Początek swój wywodzą od św. Pawła z Teb, który r. 244 w piętnastym roku życia wyszedł był na pustynię Egiptu i tam 98 lat przebywszy, dał wielu gorącą zachętę do życia pustelniczego.
Istotny jednak początek i rozwój zakonu Paulinów miał miejsce w Węgrzech. Pierwszym pustelnikiem miał tu być św. Andrzej Żorawek przybyły około r. 1009 z Polski, i osiadły w puszczy Nitryjskiej wraz z towarzyszem swoim św. Benedyktem, Dalmatą.
Za nimi idzie liczny szereg miejscowych i obcych, często wysokim rodem i rozległą nauką i świętobliwością wysoką zaleconych osób. W liczbie tych był Mateusz Escandeli, który żył na puszczy około 1010 r., potem
