dził ją w gmachu klasztornym w tym celu wystawionym. Stanęła tedy apteka, okazałością zewnętrzną ujmująca, na piętrze której urządzone zostały pokoje zwane królewskimi, i odtąd zarządzał nią jeden z Paulinów. Rok 1680 ks. Aleksander Pisarski, aptekarz Jasno-górski pilnie obowiązkowi swemu oddany, zobowiązał się dawać z dochodów apteki rocznie 100 talarów na stałego lekarza, byle klasztor resztę do pensyi temuż dopłacał. Przynosiła więc apteka i niejakie korzyści. Najlepiej jednak stała apteka pod zarządem Paulina Ferdynanda Szwajcara, którego tak nazywano z powodu, że ze Szwajcaryi pochodził, przysłanego na Jasną Górę w r. 1714 z Węgier. Dano mu do pomocy ks. Aleksego Wernera, również z medycyną obeznanego, sprowadzonego na Jasną Górę z klasztoru Paulinów Głogowskiego na Szląsku. Przybywało do nich wielu Panów i ludu z okolicy z prośbą o radę i lekarstwa. Z tych czasów jest Compendium medicum drukowane na Jasnej Górze r. 1719 i kilka innych dziełek medycznych. Roku 1767 lekarzem tu był Karol Stemphel; brał rocznie 300 florenów reńskich i codzienny wikt z klasztoru, leczył i doglądał apteki. Rok 1780 posłano lekarza Jasnej Góry doktora Bebnari do Wrocławia dla zakupienia medykamentów, sprawiono nowe szafy — co wszystko kosztowało przeszło 3.000 zł.
Apteka Jasno-górska istniała do r. 1864., w którym rząd moskiewski ją zamknął.
Encykl. Kość. z której wypisujemy powyższe szczegóły, powiada z przekąsem, że Konfederaci Barscy wypróżnili aptekę; przecież to dla niej największy zaszczyt, że użyteczną była dla obrońców Ojczyzny. Natomiast Enc. Kość. nie czyni żadnej wzmianki o tem, jak nikczemny Stanisław August wypróżnił skarbiec Jasno-górski?
Strona:PL Edward Nowakowski - Częstochowa w obrazach historycznych.pdf/135
Ta strona została uwierzytelniona.
