styi, a 1666 r. wyznaczono stałą sumę zł. 300. Z różnych też zapisów powstał legat 300 dukatów na dobrach Wielkowiecko, od których (procent 5) służył bibliotece. R. 1708 kazano ją przenieść w miejsce okazalsze, czego dopełniono dopiero 1711 r., do której malowania sprowadzono malarza włoskiego, i to objaśnia niewłaściwie tu w zakonnej bibliotece namalowaną na suficie Minerwę. Biblioteką opiekował się profesor teologii i r. 1747 wyznaczono osobnego bibliotekarza (Enc. kość.).
W pośrodku biblioteki stoją dwa prześlicznej roboty ozdobne stoły, także z drzewa orzechowego. Kiedy zwiedzał tę bibliotekę król pruski Wilhelm II., miał wielką ochotę zagrabić te stoły, ale że były za wielkie i nie dały się wynieść bez uszkodzenia przez drzwi — łakomy na cudzą własność król — zaniechał swej nieszlachetnej myśli — grabieży.
U dołu szaf są szuflady dla rękopisów i rzadkich książek. Szaf tych jest 27 — zrobione równie jak i stoły przez Paulina braciszka zakonnego Grzegorza Woźniakowskiego 1739 roku.
Biblioteka ta, czyli sala wspaniała na pomieszczenie biblioteki, po spaleniu 1790 r. klasztoru, wystawili ks. Albin Dworzański i ks. Ksawery Roter (tłumacz na niemiecki język dzieła Nieszporkowicza).
Z biblioteki przechodzi się do archiwum, gdzie są złożone dyplomata, dokumenta, nadania, przywileje, bulle
