Organ Wielki — r. 1725 wystawiony nakładem Szembeka, arcybiskupa gnieźnieńskiego, tego, który będąc biskupem chełmskim, koronował cudowny obraz.
Z prezbiteryum drzwi marmurowe, ozdobione popiersiem papieskiem, prowadzą do kaplicy Najśw. Panny. Mały korytarz, oświecony z jednej strony od schodów, prowadzących na chór tejże kaplicy, a z drugiej od zakrystyi, przedziela tę kaplicę od kościoła. Drzwi do niej marmurem czarnym obłożone z takąż tablicą u góry, na której napis łaciński o cudownym obrazie.
Kaplica cudownego obrazu sama przez się jest dość znaczną, bo ma 50 łokci długości, 30 szerokości a 40 wysokości i składa się z dwóch części, różnych od siebie dawnością budowy. Ta, w której znajduje się sam obraz cudowny, daleko mniejsza od drugiej, jest właśnie pierwiastkową kaplicą, wystawioną przez Władysława Jagiełłę. Starożytny kształt jej sklepienia służy za świadka pięciowiekowego jej bytu. Ściany makatami z karmazynowego aksamitu i złotogłowia powleczone, a krata żelazna misternej roboty gdańskiej, przedziela ją od drugiej połowy. Mnóstwo wotów srebrnych różnej formy i roboty, szerokim pasem zdobi gzemsy ścian i ołtarza; najciekawsze te, w których umieszczone są wizerunki dawców, olejno malowane. Sam nawet obraz okryty jest bogatemi ofiarami. Do najdawniejszych, pochodzących od Władysława
