dzenia przykrości Paulinom, przysłał rozkaz wydania fortecy Moskalom. I oto 15 sierpnia 1772 pierwszy raz największe wrogi Polski i religii św. — Moskale — zajęli fortecę.
Podział kraju nastąpił, i rozpoczęła się Polska żałoba — w niewoli.
Smutne nader były losy Jasnej Góry. Wprawdzie po ustąpieniu niedługo Moskali, nabożeństwa uroczyste, liczne pielgrzymki, szczególniejsze łaski doznawane przy cudownym obrazie Matki Bożej opromieniały Jasną Górę po dawnemu, atoli Paulini musieli znosić przeróżne uciski i prześladowania — nieustanne i bardzo dotkliwe.
I tak 1782 r. d. 12 maja przybył na Jasną Górę sekretarz króla ks. Kajetan Ghigiotti (osobistość najnikczemniejsza, pobierał od Moskali pensyę (ob. Warszawa w r. 1794, przez Bronisława Szwarce) jako szpieg moskiewski, i donosił ambasadorom moskiewskim niemal codziennie o wszystkiem, co się działo u króla i z królem), i oddał Paulinom list kanclerza Okęckiego z d. 4 maja, w którym tenże nagli w przedmiocie obmyślenia nowego zarządu, gdyż odtąd nie wolno im będzie ani przyjmować u siebie generała zakonu, ani z nim się znosić, i że odtąd Paulini mają zostawać pod wyłączną opieką króla, którego rozkazów słuchać obowiązani będą. I naglił ów Ghigiotti, aby natychmiast wykonali wolę króla.
