Ta strona została przepisana.
Gdyż wszędzie tu — na nędznym ziemskim głobie,
Króluje ból i zgrzyty i rozpacze,
A ludzki śmiech — to śmiech zmarłego w grobie: —
Więc pośród was jedynie łkam i płaczę!
MELODJE ELULOWE[1]
I.
Szofaru się odezwał ton —
Niepogód bliskie przyjście;
Na trawy łąk przychodzi zgon,
Z drzew opadają liście.
I ziemia traci piękna znak,
Świat — szarą mgłą osnuty:
Posępnie w borze śpiewa ptak
I wzywa do pokuty.
Tak tęskne tony na ten śpiew,
Jak gdyby nas żegnały;
Ach, pieśń ta w żyłach ścina krew
I serce rwie w kawały!
I szumi wiatr, zajęczał las —
Marzenia swe rozwiewa...
To sądu dzisiaj przyszedł czas
Na drzewka i na drzewa.
O, ludzie! leśne drzewa wy!
Czujecie-ż wichru moce?
Niech młódź i starość zgrozą drży! —
On wszystkich was zdruzgoce!
- ↑ Elul — według kalendarza żydowskiego, nazwa szóstego miesiąca (przypada we wrześniu) będącego okresem skruchy i pokuty.
